16.10.08

Η Ελλάδα του Στέλιου...

Ένα από τα 4-5 σπίτια που νοίκιασα στα 14 χρόνια που είμαι εδώ ήταν ένα ημιυπόγειο κάπου σε ένα στενό, Μπότσαρη με Παπάφη γωνία, πρέπει να ήταν το 2000. Χωρίς πλάκα ήταν το πιο μποεμ από όλα τα σπίτια που έμεινα, με μόνη εξάιρεση βέβαια το δρακουλόσπιτο του Σήφη εκεί στο μέγαρο "Κολινδρός" - κτισμένο το 1927- ψηλά στην Ολύμπου, αλλά για αυτό θα σας πω μια άλλη φορά.

Το θέμα μας απόψε είναι άλλο. Και δεν έχει να κάνει τόσο με το ταπεινό υπόγειο που προοριζόταν για λεβητοστάσιο (!) και έγινε γκαρσονιέρα με 60 χιλιάρικα ενοίκιο, ούτε για την ιστορία που πλημμύρισε 5 η ώρα το πρωί γιατί η μαλακισμένη από πάνω άφησε τις βελέντζες στην μπανιέρα για να τις πλύνει, άνοιξε την βρύση και σηκώθηκε και πήγε στον γκόμενο της στα κάστρα.

Η ιστορία ξεκινάει με αυτούς που μέναν δίπλα ή μάλλον ξεκινάει από αυτούς που μέναν δίπλα. Οι γείτονες μου τότε ήταν ένα ζευγάρι γύρω στα 50 που τα παιδιά τους είχαν φύγει από καιρό. Ζούσαν κυριολεκτικά στα απομεινάρια της παλιάς τους βιοτεχνίας ρούχων που έπιανε το μισό σπίτι. Και όλα αυτά μπορούσες εύκολα να τα καταλάβεις γιατι εκείνο το μισό σπίτι είχε βιτρίνα (!!) και μπορούσες άνετα να δεις τι γινόταν μέσα! Βλέπεται όπως το δικό μου "λεβητοστάσιο", έτσι και το διπλανό "μαγαζί-αποθήκη" είχε γίνει "βιοτεχνία-σπίτι". Έτσι κάθε νύχτα πηγαίνοντας σπίτι χάζευα τα μπλου ελεκτρικ φώτα νέον που είχαν πίσω από δυο τρεις κούκλες μανεκεν που φορούσαν κάτι κιμονο!!

Σε εκείνο λοιπόν το εντελώς φευγάτο και τίγκα στο κίτς σκηνικό που ήταν το -ας το πούμε - σαλόνι τους, δίπλα στο παράθυρο καθόταν τα απογεύματα, μπροστά σε ένα παλιό διπλό κασετόφωνο, ο άντρας - ένας 50ρης αρκετά κιμπάρης τόσο με την παλιά όσο και με την νέα σημασία της λέξης. Καθόταν εκεί κάθε απόγευμα και γέμιζε την γειτονιά με την φωνή του Στέλιου Καζαντζίδη.

Με ευλάβεια καθόταν καπνίζοντας και ατένιζε το κενό ακούγοντας την μουσική, όπως ένας αυστριακός ξεπεσμένος αριστοκράτης θα άκουγε Μότσαρτ.
Εκείνος ο τύπος - που δεν είχαμε ανταλλάξει τίποτε παραπάνω από μια καλημέρα- ποτέ δεν σιγοτραγουδούσε αυτά τα τραγούδια, νομίζω ότι το θεωρούσε ιεροσυλία να καπελώσει την -έστω και μαγνητοφωνημένη- φωνή του "Χέβι Μέταλ" του ελληνικού λαίκού τραγουδιού.

Κάτω από το πουκάμισο μου
, Υπάρχω, Αγριολούλουδο, Ζιγκουάλα και Μαντουμπάλα με ταξιδεύαν κάθε απογευματάκι από τις επτά μέχρι περίπου τις εννιά σε μια άλλη εποχή εντελώς φανταστική αλλά ταυτόχρονα πραγματική με τον τρόπο της. Μια άλλη εποχή-αχταρμάς φορτωμένη από την ξενιτιά του εξήντα μέχρι τις ξεχασμένες σήμερα μαγκιές της παραγγελιάς κάπου στις αρχές του ογδόντα. Αυτή την Ελλάδα εγώ δεν την γνώρισα, ίσως να την είδα να φεύγει όταν βολεύτηκαμε όλοι κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1980 με ένα βίντεο και μια έγχρωμη τηλεόραση. Μπορεί, δεν ξέρω. Αυτό όμως που ξέρω είναι ότι τόσα χρόνια μετά αυτά τα τραγούδια είναι σαν ύμνοι βυζαντινοί. Έχουν κάτι που απο πολύ καιρό το έχουμε χάσει...





Το ποτ πουρι απο Καζαντζίδη που σας τρατάρω για το Σαββατοκύριακο το αφιερώνω στους δύο φίλους μου στην Ξενιτιά, τον Ανέστη που είναι στη Νορβηγία και τον Γιωργό στο Μπαχρείν. Αυτοί μάλλον θα εκτιμήσουν ιδιαίτερα αυτά τα κομμάτια με κανένα μπουκάλι ουίσκι!!

Καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο! Φιλιά

12 σχόλια:

PAVLOS είπε...

Από τα πιο γλυκά σου κείμενα. Σίγουρα τα φιλαράκια σου θα πιουν πολύ παραπάνω από ένα μπουκάλι.

Καλό σου βράδυ.

DonMits είπε...

Μας ταξίδεψες πάλι...

gk είπε...

Θυμάμαι όταν πρωτοανέβηκα Θεσσαλονίκη μια από τις πρώτες κασέτες που αγόρασα από αυτούς τους πάγκους μπροστά στο πανεπιστήμιο με τις πειρατικές κασέτες (φαντάζομαι τώρα πια θα έχουν αντικατασταθεί απο τα torrents site), ήταν Καζαντζίδης. Ήθελα να ανακαλύψω την παράδοση απο τη μία και από την άλλη σαν πρώτη φορά που έφευγα από το σπίτι μου να νοιώσω και εγώ και καλά τον πόνο του ξενιτεμένου. Βέβαια κατάλαβα ότι δε με αφορά ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Τώρα όμως μπορώ να καταλάβω λίγο πως νοιώθαν οι μετανάστες εκείνη την εποχή σε σκληρές δουλειές, χωρίς τηλεπικοινωνίες, επικοινωνίες και συγκοινωνίες.

OKyrios είπε...

Mεγάλο κεφάλαιο ο Καζαντζίδης. Και μπορεί σε πολλούς απο εμάς να μη έλεγε τίποτε τότε, σίγουρα όμως υπήρξε φάρος και λιμάνι για τους ξενιτεμένους μας σε πολύ δύσκολα χρόνια. Και ίσως σήμερα μπορεί να εκτιμηθεί περισσότερο η προσφορά του.

Jordan είπε...

Απιστευτο το σκηνικο που περιγραφεις και ακρως κινηματογραφικο. Γινεται να βρω κι εγω μια τετοια αποθηκη;;;

lifewhispers είπε...

ε, τοτε ηταν αλλιως. σημερα ειναια λλιως. σκεφτεσαι μονο οτι ειναι κριμα οι νεοτεροι να μην εχουν προλαβει να δουν καποια συγκεκριμενα πραγματα..

παλαλός είπε...

που είσαι Στελάρα!....

NdN είπε...

Πολύ διαφορετικές οι εποχές που έφευγαν οι προηγούμενοι στην ξενιτιά, αλλά ακόμα και σήμερα όσοι ζούμε στο εξωτερικό, στα γλέντια πάντα έχουμε σε τιμητική θέση τον Καζαντζίδη.

Τα παιδιά που αναφέρεις, το μπουκάλι θα το χρειαστούνε.

Καλό βράδυ Στάθη!

she smiles είπε...

egw thimamai ena taksidi pou kaname oikogeneiakws sthn germania prin polla polla xronia (hmoun peripou 8 etwn) kai o mpampas mou epemene na pame ston sidhrodromiko stathmo tou monaxou, agorase mia terastia mpyra kathhse se ena stand orthios kai monos tou kai psithirize to "ston stathmo tou monaxou me ksexase axou h mavrh moira mou..."....
oxi giati eixame kanenan sthn germania, oute giati akouge kazantzidi o idios pote alla mallon san foro timhs...
twra pou to skeftomai eimaste emo anantam-papantam!

thn kalhmera mou

EISVOLEAS είπε...

Προβλέπω από τις 9 απόωε το βράδυ να ακούς πολύ Καζαντζίδη...

_ST_ είπε...

PAVLOS να είσαι καλά ρε φίλε έστω και αν άργησα να απαντήσω!


DonMits ευχαριστώ!


gk φίλε την είχα ξεχάσει εκείνη την κασέτα αλλά δεν είναι δύσκολο να ξαναθυμηθώ! "Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλλοι και πάλι!!" ;-)

ΥΓ Ποτε θα ερθεις ρε!?!

OKyrios χεβι μέταλ λεμε και ας μην μας εκφράζει!

Jordan έλα να σου δώσω την διεύθυνση! Πάντως δεν περιγράφεται ευκολα η φάση!


lifewhispers πολύ αλλιώς όμως!!

παλαλός ασε αυτό τωρα...


NdN αλλιώτικά πασαλιμανιώτικά αλλά έχουν και κάποια κοινά όμως ε?!


she smiles εδώ εγω το τραγουδούσα στο σταθμό του Βερολίνου και δεν θα το τραγουδούσε ο πατέρας σου στον ορίγκεναλέ?!
Εμο φορεβερ!

ΥΓ Θα μας πεις που εχαθης?

EISVOLEAS τελικά μάλλον οι γαύροι τραγούδησαν στο τέλος...

ikor είπε...

Εξαιρετικός ο τρόπος που περιέγραψες τη μυσταγωγία που προκαλεί ο Στέλιος!

Ειδικά τη σκηνή της ακρόασης με τον γείτονά σου να μην ψιθυρίζει καν τα τραγούδια είναι σα να τη βλέπουμε μπροστά μας Στάθη.

Αυτό ήταν το κοινό του, απλοί άνθρωποι του μόχθου. Γι' αυτό δεν θα ξεχαστεί ποτέ!