Εξετάσεις...

Παρατηρώ τις παλινωδίες που γίνονται με τα θέματα των Παννελληνίων Εξετάσεων. Πραγματικά λυπάμαι αυτά τα παιδιά. Έχουν και αυτά να τους τυρρανάν λες και δεν τους φτάνει που, μέσα στο άγχος τους, ρίχνουν μια ζαριά, στην κυριολεξία, όχι μόνο για το που θα περάσουν τα χρόνια των σπουδών τους - αν βέβαια περάσουν κάπου - αλλά και για φίλους που θα κάνουν, εμπειρίες που θα αποκωμίσουν, έρωτες, ξενύχτια, παρέες και όλα αυτά που σου μένουν μετά από 4-5 χρόνια φοιτητικής ζωής. 

Το τι θα σπουδάσεις μπορεί να έχει και αυτό σημασία, μπορεί και όχι. Αυτό που έχει περισσότερη σημασία είναι τα άτομα με τα οποία θα περάσεις αυτά τα χρόνια της ζωής. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό έως πολύ τυχερό. Γιατί κόντρα σε ότι -πίστευα ότι - ήθελα, δεν πέρασα Αθήνα αλλά Θεσσαλονίκη σε μια καινούργια σχολή και γνώρισα καταπληκτικά παιδιά πολλά από τα οποία θεωρώ ακόμα πολυ καλούς μου φίλους και βρισκόμαστε 2-3 φορές το χρόνο παρότι μας χωρίζουν εκαντοντάδες και σε μερικές περιπτώσεις χιλιάδες χιλιόμετρα. 

Οι άνθρωποι που θα περάσουν μαζί σου τα 19 ή τα 20 χρόνια της ζωής τους είναι αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Και σε αυτό μπορείς να πετύχεις ακόμα και αν "αποτύχεις" στην πρώτη σου επιλογή. 

Αυτή η επιτυχία μετράει ... Έτσι αν και εσύ που δίνεις εξετάσεις διαβάζεις αυτές τις γραμμές κάτσε λίγο και δώσε προσοχή στο Being Boring των  Pet Shop Boys που σου βάζω για επίλογο. Αυτή είναι η μεγάλη αλήθεια των 19 και 20. Είχα την τύχη να ακούσω το τραγούδι όταν ήμουν και εγώ 20...

Since you 've been gone...

Ένα από τα θέματα που προκύπτουν από τη σύγχρονη τεχνολογία 

είναι ότι σου υπενθυμίζει ακόμα τα γενέθλια αυτών που έφυγαν για πάντα.

Since you've been gone Φιλέ..

1994

Αρκετές φορές αναπολώ την εποχή που ήμουν 18-19. 

Τον τελευταίο καιρό το κάνω περισσότερο. 

Λίγο η κρίση, λίγο αυτά που - όσο κοινότυπο και να ακούγεται - φέρνει η ζωή από το πουθενά, μου έρχεται στο νου εκείνη η εποχή που πραγματικά ήταν ηλιόλουστη και πεντακάθαρη. Μια εποχή όλα γύρω μου ήταν καινούργια και ακόμα και αυτή η επαρχιακή μεγαλούπολη που ζω μου έμοιαζε τεράστια.. 

Αυτή η εποχή - το 1994, άντε και το 1995 - είναι το λίκνο μου, η heartland μου. 

Ένα μυθικό μέρος που καταφεύγω για να πάρω μια ανάσα.

Η Γη των Νέων που έχω στην καρδιά μου μαζί με τα άτομα που την περάσαμε παρέα.

Losing my religion

Δεν ξέρω αν χάνω την πίστη μου. Στην πραγματικότητα δεν ξέρω αν πιστεύω σε κάτι. Από χθες  όμως σίγουρα έχασα ένα μέρος από τα εφηβικά - σχεδόν παιδικά - μου χρόνια. Ο καλός μου φίλος Ανέστης, ο παιδικός μου φίλος Ανέστης, πέθανε χθες πολλά χιλιόμετρα μακρυά από εδώ. 

Συνηθίσαμε να είμαστε μακρυά, πολλά χρόνια τώρα. Πρώτα η Σερβία, ύστερα η Νορβηγία, τον είχα συνηθίσει να είναι μακρυά. Αλλά πάλι είχα συμβιβαστεί με την ιδέα ότι μπορώ να τον πάρω τηλέφωνο. Να συζητήσουμε με τις ώρες όπως κάναμε από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τις αρχές του 1990. Να μιλάμε για την κοινή μας αγάπη, τον ΠΑΟΚ και στο background να παίζει το Losing my religion που είχε βγει τότε. Τα χρόνια περνούσαν, οι REM δεν ακουγόντουσαν τόσο συχνά αλλά εμείς συνεχίζαμε να μιλάμε στο τηλέφωνο. Ήταν από τους πρώτους που έπαιρνα τηλέφωνο όταν έβγαινα από την Τούμπα μετά από κανένα ντέρμπι για να μοιραστούμε χαρές λύπες. Κάθε ένα ή δύο χρόνια είχα την τύχη να τον βρίσκω για κανα διήμερο στην Βέροια και να πίνουμε μπύρες και καφέδες με τις ώρες, να θυμόμαστε νύχτες που περάσαν στην Ενωδία.

Χθες όταν το έμαθα, οι REM ξαναήρθαν στο μυαλό μου. Ήταν από τις πρώτες αναμνήσεις που ξεχύθηκαν μανιασμένες. 20 χρόνια αναμνήσεις που ξεκινάν από το ίδιο θρανίο το Σεπτέμβρη του 1988, από κοπάνες σε μια χειμωνιάτικη Βέροια, από την πενταήμερη, από τις πρώτες διακοπές με την παλιοπαρέα στη Πάρο, από 2 εβδομάδες στη Ρόδο, από φάσεις με κορίτσια από τη Μακεντόνια, από τη νύχτα που βομβάρδιζαν το Σεράγεβο, από το ντέρμπι με τον Άρη στο μπάσκετ μέχρι την νίκη στο Λονδίνο.

Χιλιάδες αναμνήσεις δεν με αφήνουν να το χωνέψω. Απόμεινα να κοιτάω την ¨επαφή¨ του στον κατάλογο του κινητού μου. Στις 18 Ιουλίου είχε γενέθλια. θα μου το θυμίσει το κινητό.

Καλό ταξίδι φίλε

You were in the army, then...

Σαν σήμερα, δέκα χρόνια πριν, περνούσα για πρώτη φορά την πύλη του 604 ΤΠ στο Κιλκίς. Από μια βολή που κάναμε εκείνες τις πρώτες μέρες είναι και η παραπάνω φωτογραφία, μια από τις λίγες που έχω από την δεκαεξάμηνη θητεία μου. 

Από τον Στρατό δεν έχω παράπονο. Στους δεκαέξι μήνες που πέρασα στα χακι, ή μάλλον στις φόρμες παραλλαγής, από τον Μάρτη του 2001 μέχρι και τον Ιούλη του 2002, πήρα το μερίδιο μου από αγγαρείες, καβάτζες, πλάκες, χωσίματα, φιδιάσματα και ότι άλλο περιγράφει με λογοτεχνική διάθεση η στρατιωτική ορολογία και η φανταρίστικη αργκό.

Πριν μπω θεωρούσα ότι είχα δει κάποια πράγματα και είχα περάσει από καταστάσεις δύσκολες κτλ. Η αλήθεια όμως είναι ότι στο κοινωνικό χωνευτήρι του Πεζικού όχι μόνο βλέπεις κάθε καρυδιάς καρύδι, μυρίζεις και τα χνώτα τους όπως είχα γράψει και παλιότερα..

Όπως και να έχει το πράγμα, δέκα χρόνια μετά, έχοντας ξεχάσει το 70% της καθημερινότητας του στρατού και με το υπόλοιπο 30% στο μυαλό, καταλαβαίνω ότι αυτοί οι μήνες ήταν η τελευταία "ανέμελη περιπέτεια"! Το τελευταίο οχυρό μιας σχεδόν παιδικής αθωότητας, ενός κόσμου όπου το άγχος της καθημερινότητας είναι μια άγνωστη λέξη και η ισοπεδωτική λογική της ομοιόμορφης στολής φέρνει κοντά "λαό και Κολωνάκι". 

Παραμένει βέβαια μια "ανέμελη περιπέτεια", μια προσωπική, ατομική και  χρεωμένη με 108  βέρσιον της "Λούφας και Παραλλαγής". Αρκεί η ιστορία να μην σε μπλέξει σε καμιά ...σοβαρή περιπέτεια όπως τα Ίμια το '96 ή ακόμη χειρότερα η Κυπριακή Τραγωδία το '74. Γιατί σε κάποια στιγμή όταν είσαι φαντάρος καταλαβαίνεις ότι εκείνοι οι τρελοί που γύρισαν από την Κύπρο ήταν -αν και παλιοσειρές - "συνάδερφοι".

Tempus fugit

Κοιτάζοντας τις παλιές φωτογραφίες μου έφτασα στο συμπέρασμα ότι οι φωτογραφίες των παιδιών μου, όλα τα jpeg και τα mp4 βιντεάκια που έχω στοιβάξει σε αρκετά γιγαμπαιτ, δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσουν αυτό το νοσταλγικό χρώμα που έχουν σήμερα οι φωτογραφίες της δεκαετίας του 1970.

Και αυτή είναι η μεγαλύτερη απάτη της τεχνολογίας, γιατί ο χρόνος συνεχίζει να πετά και εσύ  όχι μόνο δεν το καταλαβαίνεις αλλά δεν το αντιλαμβάνεσαι πια... 

Έφτασε η 1η του Μάρτη του 2011.. .. Tempus fugit που λέγαν και οι λατίνοι...

Καλό Μάρτη να έχουμε και ας έρθει επιτέλους η άνοιξη μήπως και τερματιστεί αυτό το θλιβερό φθινόπωρο..

Common People...

Νομίζω ότι όποιος είναι στα τριανταφεύγα - ελληνιστί thirtysomething - δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναπολήσει ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Ίσως είναι το πλέον εμβληματικό τραγούδι της δεκαετίας του 1990 ή έστω του τέλους της. Λίγο οι Pulp, λίγο το "she came from Greece" λίγο το  "απλό καθημερινό" mood, μας έκανε να λατρέψουμε αυτό το τραγούδι. 

Ένα τραγούδι που έδενε τέλεια με την ηλικία των (πάνω-κάτω) είκοσι που είχαμε οι περισσότεροι τότε. Μιας και πλησιάζει το σαββατοκύριακο  ας το ακούσουμε μπας και ξαναγίνουμε "Common People"  .. 

 

 

 You'll never live like common people,
you'll never do what common people do,
you'll never fail like common people,
you'll never watch your life slide out of view,
and dance and drink and screw,
because there's nothing else to do.

Sing along with the common people,
sing along and it might just get you through,
laugh along with the common people,
laugh along even though they're laughing at you,
and the stupid things that you do.
Because you think that poor is cool.

Blast from the past και ο καλύτερος σταθμός εβερ..

Το κομμάτι είναι το Right in the Night από τους Γερμανούς Jam&Spoon και το μακρινό πια 1993. Η αιτία που το θυμήθηκα τις πρώτες μέρες του 2011 είναι ο αγαπημένος μου ραδιοσταθμός, ο offradio - τον οποίο και θα τον βρείτε παντού σε μια "virtual" συχνότητα - και συγκεκριμμένα οι εκπομπές που μπορείς να κατεβάσεις τα offcasts.

Αν η αιτία είναι ο offradio, αφορμή στάθηκε ένα ταξίδι που έκανα στην Αλεξανδρούπολη τα Φώτα. Ένα από τα "θεματάκια" που είχα πάντα όταν ταξίδευα στην Ελλάδα με αυτοκίνητο είναι ότι προτιμώ το καλό ραδιόφωνο από το να βάλω ένα κάρο τραγούδια - έστω και αγαπημένα - και να τα ακούσω ξερά. Και όταν ταξιδεύεις με αυτοκίνητο συνειδητοποιείς την απόλυτη ανυπαρξία καλού ραδιοφώνου εκτός Θεσσαλονίκης και Αθήνας με μόνη εξαίρεση βέβαια τα δεύτερο πρόγραμμα της ΕΡΑ.

Στο τελευταίο μου ταξίδι όμως το σιντι που έβαλα δεν είχε απλά μια επιλογή από Mp3. Είχε δυο καταπληκτικές ραδιοφωνικές εκπομπές  που είχαν συνολική διάρκεια σχεδόν 9 ώρες και μοναδικό θέμα αυτά που ακούγαμε την περίοδο 1988-1993 στο MTV αλλά και στον ντόπιο  -και νεογέννητο τότε - FM101 όλοι εμείς οι πιτσιρικάδες εκείνης της εποχής. Ακούγοντας την καταλαβαίνεις -ειδικά αν είσαι ένας/μια της γενιάς του MTV - τι ήταν τότε εκείνο το κανάλι που κατάντησε τώρα να παίζει reality 24/7.... 

Αξίζει πάντως να ρίξετε και εσείς μια ματιά στον offradio, κατεβάζοντας τις εκπομπές δωρεάν μέσω του  itunes. Πραγματικά αξίζουν συγχαρητήρια στα παιδιά που κάνουν ραδιόφωνο με αγάπη, και μπόλικο μεράκι!

2011: Απλά ας είναι καλύτερο από το 2010..

Ας ελπίσουμε απλά ότι το 2011

θα είναι καλύτερο από το 2010.

Ας μην πούμε βαρύγδουπες κουβέντες,

"τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα.." ας τα βάλουμε στην άκρη.

You only get what you give

όπως είπαν και οι New Radicals

κάποτε πριν χαθούν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας...

Καλή Χρονιά να έχουμε.. 

Καλύτερη από την προηγούμενη..

Οι τέσσερις Άσσοι..

Από χθες  ακούγεται ότι οι υποψήφιοι για τον πάγκο της ομάδας είναι τέσσερις:

1. Αντιτς
2. Ντοναντόνι
3. Λε Γκεν
4. Γκρος

 Βέβαια μπορεί να μην είναι 4 αλλά μπορεί και να είναι 8! Ποιος ξέρει μπορεί και να καταλήξουμε στον Άγγελο στο τέλος! Δεν ξέρω. Θα δείξει. Πάντως όπως και να έχει η κατάσταση χρειαζόμαστε κάποιον με μεγάλη εμπειρία και παραστάσεις - αν όχι πρωταθλήματα - σε Ισπανίες και Γαλλίες. Γεμίσαμε πριμαντόνες και αν θέλουμε να έχουμε ομάδα του χρόνου - δεν το συζητάω για φέτος - πρέπει να φέρουμε προπονητή με κάκκαλα και όχι κάκκαλα προπονητή.

Απο τους 4, ο Άντιτς έχει το καλύτερο βιογραφικό αλλά έχει να δουλέψει σε επαγγελματική ομάδα από το 2004 αν και ο ίδιος λέει ότι ήταν δική του επιλογή - υπήρχε περίπτωση να πει το αντίθετο? Ο Λε Γκεν έρχεται μετά. Άλλωστε η Λυών είναι μια ομάδα που ο ΠΑΟΚ συνάντησε στο παρελθόν και πρέπει να την ακολουθήσει στο μέλλον! Ο  Γκρός φαίνεται καλή περίπτωση ενώ ο φίλτατος Ατζούρι δεν με εμπνέει..

Εσείς τι πιστεύετε?

Η Θεσσαλονίκη και πάλι Αλλιώς!!!!!!

Η παράλλαξη και ο φίλος μου ο Γιώργος ο Τούλας για μια ακόμη φορά προσπαθούν να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά της πόλης μας. Αποφάσισαν, με αφορμή την παγκόσμια μέρα χωρίς αυτοκίνητο, να συνεχίσουν το έργο που ξεκίνησε με το Θεσσαλονίκη Αλλιώς, το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου. 

Την Τετάρτη 22 του μηνός, θα πεζοδρομήσει τέσσερις κεντρικούς δρόμους της πόλης για τέσσερις ώρες (18:00-22:00).

Κάθε δρόμος θα έχει μια διαφορετική χρήση. Κατεβείτε μια βόλτα χωρίς αυτοκίνητο στο κέντρο, θα ναι ωραία. Το πλήρες πρόγραμμα θα το βρείτε εδώ!

Νομίζω είναι μια μεγάλη ευκαιρία να δούμε την ταλαιπωρημένη μας πόλη πραγματικά αλλιώς και με την παρουσία μας όχι μόνο να την ευχαριστηθούμε αλλά και να στηρίξουμε μια πραγματικά ελπιδοφόρα προσπαθεια!

Και αν έχετε παιδιά, ανίψια, εγγόνια, βαφτιστήρια, 

μην ξεχάσετε να τα φέρετε στη Προξένου Κορομηλά!

Τα λέμε εκεί!

Start the dance...

Καιρό  τώρα στο μυαλό μου έχω το No Good (Start The Dance) των Prodigy . Αυτό μου ήρθε όταν είδα την αφίσα από την αυριανή συναυλία τους στο Παλατάκι του ΠΑΟΚ στα πλαίσια της περιοδίας τους Invaders must die!

Και το μυαλό μου πήγε πολλά χρόνια πριν στα 1994 - είπαμε μαγική χρονιά- όταν ήμουν 18 χρονών -άλλος μαγικός αριθμός!!!! Τότε είχε μόλις καθήσει ο κουρνιαχτός από τα περίφημα ρειβ παρτι! Και μέσα από αυτό τον κουρνιαχτό βγήκε μια παρέα από την Αγγλία που έπαιζε μια απίστευτα γρήγορη μουσική. Μια μουσική με απίστευτη ενέργεια και ρυθμό αλλά από την άλλη κρατούσε και μια περίεργη μελωδία, μια μελωδία που έμοιαζε να βγαίνει από έναν δίσκο 33 στροφών σε ένα πικαπ των 45! Το πρώτο τους κομμάτι που τους έκανε γνωστούς ήταν το Out of Space, το δεύτερο τους κομμάτι όμως ήταν το αγαπημένο μου - μαζί με το προβοκατόρικο smuck my bitch up!!

Το No Good (Start The Dance) δεν είναι ακριβώς ένα τραγούδι. Είναι ένα διονυσιακό άκουσμα που σε καλεί να εκστασιαστείς και να μπεις σε ένα παραλήρημα με ή χωρις ναρκωτικά. Είναι η πεμπτουσία του ρεήβ. Κάθε φορά που το ακούω και καθώς το μπάσο γεμίζει το αυτί μου με μεταφέρει μαγικά - ίσως με την δύναμη του Πάνα - εκεί στα 1994..

Λοιπόν, ανεβάστε την ένταση στο τέρμα, πατήστε play και Start the dance!

34...

Valia and Friends...

Πάσχα το ελληνικό...

Μια ελληνική μουσική επένδυση για την Μεγάλη Εβδομάδα με παλιά λαϊκά από τον stathis957!

Καλή Ανάσταση να έχουμε!

Episode 7

Stathis 957's Podcast

On the road again...

Episode 6: On the Road

Stathis 957's Podcast

1989

Stathis o Ranger.. Episode 4 : 1989

Episode 4: 1989...

Stathis 957's Podcast

Hanging on the telephone

...τραγουδούσαν κάποτε οι Blondie. Κάπως έτσι και η κόρη μου και ακόμη δεν έκλεισε τον 21ο μήνα της ζωής της! Τελικά η σχέση της γυναίκας με το τηλέφωνο είναι θέμα βιολογικό! Έμφυτο στο DNA μάλλον!!

Το πείραμα θα συνεχιστεί πάντως, μιας και σε δύο μήνες περίπου θα έχουμε και μια ακόμα κόρη καλώς εχόντων των πραγμάτων!!! Αν και αυτή πιάσει το τηλέφωνο... καήκαμε!!!


ΥΓ Μιας και είμαι ακόμη στο τριπάκι του ραδιοπειρατή από χθες, δεν ακούμε και τους Blondie by the way?

Staths957 : Pump up the volume!!!

Episode 2: The return of Stathis957

Stathis 957 Podcast

Οι Τεχνικοί του σταθμού δούλεψαν 24 ασταμάτητες ώρες αλλά τελικά τα κατάφεραν! Έλυσαν τα προβλήματα στον ήχο και έτσι τώρα εσείς μπορείτε να απολαύσετε το δεύτερο επεισόδιο του Stathis957 the Ranger!!!

Θέλω να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια αλλά και για την υπομονή σας να ακούσετε το πρώτο μέρος!!! Νομίζω εξυπακούεται ότι θα υπάρξουν και άλλα! ;-)

Stathis957 on air...

Episode 1

Stathis957 Podcast

Press Play then ENTER ;-)

Η πρώτη ραδιο-φονική εκπομπή μου!!!!!