Ένα και να καίει...

Με αυτό το γκολ καθαρίσαμε χθες, μέσα στη βροχή, το μεγάλο ντέρμπι της πόλης. Και τα παιχνίδια ΠΑΟΚ -Άρη είναι πάντα ντέρμπι. Το 1985 πηγαίναμε για θρίαμβο αφού είχαμε κατακτήσει το πρωτάθλημα και χάσαμε 3-0. Το 1998, την χρονιά μετά την νίκη επί της Άρσεναλ, περιμέναμε να διασύρουμε τους νεοφώτιστους και χάσαμε 1-4! Όμοιως πέρσι οι συμπολίτες θέλαν να μας "ρίξουν" - dream on -στη Β' αλλά αρπάξαν 3 μπαλάκια και το ρίξαν στο Σταυρίδη. Γιαυτό και η footballderbies το καταττάσει στην 13η θέση στα ντέρμπι μεταξύ ομάδων από την ίδια πόλη.

Το χθεσινό παιχνίδι δεν "διεκδικεί δάφνες" που λέν και οι κλισαρισμένοι σπίκερς. Απο την άλλη όμως είδαμε μια δεμένη ομάδα μέσα στο γήπεδο και μια που κατέβηκε με 3 αμυντικά χαφ για να μην χάσει. Ο Άρης έκανε το πρώτο σουτ στο 42' και κάπου εκεί τελείωσε και η επιθετική τους προσπάθεια. Εμείς χάσαμε 3 καραμπινάτες φάσεις στο α' ημίχρονο αλλά όσο η τύχη μας γύρισε την πλάτη στο πρώτο μέρος τόσο μας χαμογέλασε στη φάση του γκολ και κάπου εκεί τελείωσε το ματς και ο Σκόρδας έριξε για μια ακόμη φορά την χολή του.. Μεγάλο Κόμπλεξ!!!! Αλλά ας κοιτάξουν την βαθμολογία και ας ξυπνήσουν από την εγωπάθεια που τους δέρνει.....

Ο κόσμος ήταν πάλι φανταστικός (με την θλιβερή εξαίρεση του 3ου λεπτού- πότε θα τελειώσουν αυτα από την Τούμπα, Τεο?) και εδώ μερικά από τα χθεσινά παραλειπόμενα!

Και ένα βιντεάκι από την ατμόσφαιρα της Τούμπας λίγο πριν να αρχίσει το παιχνίδι...



ΠΑΟΚ και τα μυαλά στην Ταράτσα... δείτε το βίντεο...


Μεγάλη νίκη μέχρι την επόμενη που έλεγε και ο Γκάλης...

Ενωδία

Λέω να γράψω για κάτι που τριγυρνάει αρκετές μέρες τώρα στο μυαλό μου. Τις προάλλες που πήγα Βέροια, σας είπα για την "Ενωδία" που αντίκρυσα όχι μόνο κλειστή αλλά σχεδόν παρατημένη από χρόνια. Είναι Παρασκευή βράδυ, ο καιρός μουντός με μια διάθεση ροκ και είναι το κατάλληλο σκηνικό για να γράψω για το καλύτερο και πιο αυθεντικό μπαρ της Βέροιας. Και λέω αυτό το πόστ να το γεμίσω μουσικές από εκείνες που παίζαν τότε σαν το I can't Escape my self από τους Sound που έβαλα στην αρχή ή από τους U2 το Party girl που ακολουθεί.





Την πρώτη φορά που πήγαμε ήταν Σάββατο, αρχές Οκτώβρη του 1992, την επομένη των εγκαινίων της. Ήταν νωρίς γύρω στις 9.30, ο κόσμος ήταν λίγος και έτσι κάτσαμε στη γωνία του μπαρ, ο Γιώργος, ο Σταύρος και εγώ. Παραγγείλαμε μπύρες. Τότε ο Γιώργος, με την σιγουριά που αποπνέει η Δευτέρα Λυκείου και ένα καλοκαίρι να δουλεύεις στην Κεφαλλονιά, θεώρησε ότι το να μην μας φέρουν ποτήρια χωρίς μάλιστα να μας ρωτήσουν, σήμαινε στην "διπλωματία της νύχτας" ότι δεν μας γουστάρουν στο μαγαζί!

Δεν μάθαμε ποτέ αν πραγματικά είχε δίκιο. Αυτό που καταλάβαμε όμως μετά από τόσα χρόνια είναι ότι αυτό το μπαρ το γουστάραμε όσο δεν παίρνει και εκεί νιώθαμε σαν το σπίτι μας, έστω και αν το "Σπίτι" ήταν δύο πόρτες παρακάτω.





Ενωδία θα πει On the road στα ελληνικά και ήταν μια θεότητα από αυτές τις μικρές τις περίεργες που τον βωμό της είχαν βρει στη Βέροια και τον είχαν στο Αρχαιολογικό Μουσείο της πόλης παρέα με το τεράστιο κεφάλι Μέδουσας που κάποτε, τον καιρό του Πελοποννησιακού, στόλιζε τα τείχη της πόλης. Εμάς εδώ και πολλά χρόνια η Ενωδία και η μουσική της, στολίζει αναμνήσεις.

Καλό Βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο!

Η πρώτη μου δουλεια, η κρίση, το Χρηματιστήριο και άλλες ιστορίες...

Η οικονομική κρίση που διαλαλούν τα μέσα μαζικής παραπληροφόρησης που θύμισε αυτές τις μέρες την πρώτη μου δουλειά τέτοια εποχή πριν από μια δεκαετία. Στις αρχές του Σεπτέμβρη του 1998 μπήκα σε ένα πρόγραμμα απόκτησης διασύνδεσης του Πανεπιστημίου και για να μην πολυλογώ ξεκίνησα να δουλεύω σε μια ΕΛΔΕ, μια από τις μεγαλύτερες της πόλης. Για όσους δεν ξέρουν οι ΕΛΔΕ είναι - ή καλύτερα ήταν- "οι πρωτοπόροι της χρηματοοικονομικής ανάπτυξης της χώρας" ή καλύτερα τα καφενεία μέσα από τα οποία οι ειδήμωνες της χρηματοοικονομικής κατάστασης της χώρας δίναν βαρύγδουπες εντολες.. ΠΟΥΛΑ και ΑΓΟΡΑΣΕ...

Τότε η μεγάλη κρίση δεν ήταν η Lehman Brothers και η Αμερικάνικη στεγαστική Πίστη, αλλά η ρωσική αρκούδα που έφαγε τα ρούβλια της, πάντως μεγάλη σημασία δεν έχει. Ήταν μια ακόμα από εκείνες τις δημιουργικές καταστροφές που λεν και οι θιασώτες του οικονομικού νεοφιλελευθερισμου.

Εκεί δούλεψα συνολικά 18 μήνες. Η δουλειά μου ήταν να κάθομαι στην κεφαλή ενός μεγάλου γραφείου συνεδρίασης μπροστά από τρία τηλέφωνα και έναν υπολογιστή και να δέχομαι εντολές αγοράς και πώλησης από το τηλέφωνο ή από διάφορους "ινδιάνους" που προτιμούσαν να περνούν τα πρωινά τους - τότε η Σοφοκλέους άνοιγε από τις 10.30 μέχρι την 13.30- βλέποντας τον καθημερινό αγώνα των μετοχών τους. Μιλάμε για κανονικούς θαμώνες του χρηματοοικονομικού μας καφενείου. Σήμερα φαντάζομαι πολλοί από αυτούς θα βλέπουν με την ίδια αδημονία τους αγώνες του στοιχήματος. Και όπως τότε περίμεναν το τηλέφωνο του "Μάγου" - θα μιλήσουμε για αυτόν κάποια άλλη στιγμή- για να δουν τι θα κάνουν, έτσι τώρα να περιμένουν να ακούσουν κανα Κουλιάνο στο Μετρόπολις...

Μεγάλο σχολείο ήταν για μένα εκείνη η δουλειά. Γνώρισα πάρα πολύ κόσμο και τον γνώρισα στα καλύτερα του αλλά κυρίως και στα χειρότερα του. Τους γνώρισα όταν κέρδιζαν πολλά αλλά και όταν χάναν. Και μη νομίζετε ότι κάποιος πρέπει να χάσει πολλά για να χάσει το κέφι του και να είναι έτοιμος για καυγά. Βέβαια για όλες αυτές τις καταστάσεις υπεύθυνο είναι μόνο η Απληστία.

Πολύ κολλητική ασθένεια είναι πάντως η απληστία. Το ξέρω γιατί την κόλλησα και εγώ. Και συνήθως όταν σε πιάνει η απληστία χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια και λέω συνήθως γιατί υπάρχουν και μερικές εξαιρέσεις που αν σου κάτσουν, σου δίνουν μια πολυτέλεια να κάθεσαι και να σκέφτεσαι, έστω και αν πέρασαν δέκα χρόνια, τι έκανες και πως αντέδρασες τότε. Και όταν την ιστορία να επαναλαμβάνεται έστω και αλλαγμένη, τότε χαμογελάς έστω και πικρά.