Όταν έγινε το μουντιαλ του 1978 στην Αργεντινή είχα την ηλικία της μεγάλης μου κόρης και δεν το θυμάμαι. Το μουντιάλ όμως της Ισπανίας το θυμάμαι πολυ καλά! Ειδικά τον τελικά με την Ιταλία και την Δυτική Γερμανία. Από αυτόν τον αγώνα μου έχει μείνει το πάθος του πανηγυρισμού του Ταρντέλι. Είναι λίγες φορές νομίζω που η κάμερα πιάνει μια στιγμή γεμάτη από τόσο πραγματικό πάθος σε τόσα λίγα δευτερόλεπτα. Αυτή η στιγμή καθόρισε πιστεύω τον τρόπο που βλέπω ποδόσφαιρο. Η χαρά του γκολ και το πάθος της νίκης. Για αυτά παρακολουθώ ποδοσφαίρο, αν ήταν να εκτιμήσω την ομορφιά των κινήσεων θα εβλεπα μπαλέτο. Για αυτό τον λόγο ήμουν ο ένας από τους δύο σε ολόκληρη την καφετερια που υποστηρίζαμε την Ιταλία στον τελικό του 1994..
Ο μόνος που ξέρω πάντως να συνδυάσε το γκολ και την νίκη με το μπαλέτο ήταν ο Diego στο Μεξικο το 1986. Ακόμα θυμάμαι πως κοιτούσα σαν χάνος την τηλεόραση εκείνο το πρωινό. Αυτό ήταν το γκολ του αιώνα και ελπίζω ο Μέσι να μπορέσει να μας ξαναδώσει τέτοιες στιγμές.. όμως σε καμιά περίπτωση δεν υπάρχει πια θεός που θα ξαναβάλει το χέρι του και θα πάρει εκδίκηση για ένα ολόκληρο έθνος και έναν χαμένο πόλεμο...
Τον οποίο κύριο τον συναντήσαμε και εμείς στην εθνική μας τραγωδία, στο μουντιαλ της Αμερικής, όταν σπαράλιαρασε τα όνειρα μας για ...τελικό - τρομάρα μας!!!!
Αύριο ξεκινάει ένα ακόμα μουντιαλ που σίγουρα δεν θα θυμίζει τις υπέροχες παιδικές μας αναμνήσεις. Αλλά δεν παύει να είναι ενα μουντιάλ.. το μεγαλύτερο γεγονός στον πλανήτη που θα απασχολήσει πάνω από τον μισό πληθυσμό του. Γιατί η στρογγυλή θεά είναι φτιαγμένη από το ίδιο υλικό που φτιάξανε και το γεράκι της Μάλτας. Το υλικό των ονείρων...
