Land Of Confusion

Κάπως έτσι, με αυτό το τραγούδι από τους Genesis και το 1986, βλέπω την κατάσταση στο γειτονικό ακατανόμαστο κράτος. Ο θυμός σιγά σιγά δίνει την θέση του στην περίσκεψη και η νέα γενιά των αμερικανοθρεμμένων πολιτικών που κυβερνάν τα Σκόπια μετά τον αείμνηστο Γκλιγκόρωφ δεν περίμενε σε καμιά περίπτωση η βούληση του υπερατλαντικού Αυθέντη να μην γίνει πράξη το βράδυ της Τετάρτης. Γενικά βέβαια δεν περίμεναν και πολλοί ότι οι χώρες που θα μπαίναν στο ΝΑΤΟ θα ήταν δύο αντί για τρεις.

Και ίσως εμείς το πιστεύαμε αλλά ότι και να πούμε, το να λέει ένας πρωθυπουργός της Δεξιάς όχι στους Αμερικάνους είναι ένα θέμα που αξίζει να αναφέρεται μέχρι και στα βιβλία ιστορίας! Μπράβο στον Κωστάκη λοιπόν, έκανε καλά την δουλειά του αλλά έχουμε πολύ δρόμο ακόμα. Από την άλλη πείτε με κακό αλλά πραγματικά αν ήταν ο Γιωργάκης δεν ξέρω αν θα έπραττε αναλόγως...

Πάντως για να πούμε και του στραβού το δίκιο, πάλι καλά που το θέμα το είχε αναλάβει ο Μπούς και το επιτελείο του ....προσωπικά...

και να πούμε και ένα μπράβο στον Σαλονικιό τον μάγκα, που η βοήθεια του ήταν σημαντική και ας κοιτούσε βοηθώντας μας να πουλήσει κανα Μιραζ, δεν πειράζει! Τουλάχιστον τα αγοράζουμε που τα αγοράζουμε ας πάρουμε και κανα αντάλαγμα της προκοπής...Πάρα πολυ ωραία τα λέει ο "καιρός" για την Σύνοδο στην Κυριακάτική.

Πάντως το μάθημα για τους γείτονες είναι ένα. Αν θέλουν να γίνουν μια χώρα σεβαστή πρέπει πρώτα να καθησούμε και να βρούμε μια κοινή λύση, μόνοι μας. Αρκετό καιρό χάσαμε, πρώτα φταίξαμε εμείς και μετά αυτοί. Σε αυτά τα θέματα πάντως ούτε θρίαμβοι χωράν, ούτε ταπεινώσεις, οι μόνες λύσεις που μένουν είναι μέσα από τις αμοιβαία αποδεχόμενες συμφωνίες. Η ίδια γη μας θρέφει και το νερό από το ίδιο ποτάμι πίνουμε. Ας κάτσουμε να τα βρούμε.

Πάντως πως τα φέρνει ο καιρός... Ο Μπούς θέλησε να πάει το ΝΑΤΟ στην αυλή της Ρωσίας και μέσα στο γενικό χαμό το ελληνικό όχι ακούστηκε όπως κανείς δεν περίμενε να ακουστεί και χωρίς ασφυκτικές πιέσεις....

Οι Αμερικάνοι είναι οι μεγάλοι χαμένοι της συνδιάσκεψης του ΝΑΤΟ και ο Ρώσος σήκωσε την Μπάνκα στον αέρα..... Αυτό θα πει..Land of Confusion..

Καλή εβδομάδα ας έχουμε και ας είναι σαν την προηγούμενη με γέννες και χαρές! Και ας υπάρχουν και τα ευτράπελα στα συνέδρια όπως πολύ εύστοχα τα σχολίασε ο Μανδραβέλης στην Καθημερινή! Επί του αντικειμένου του συνεδρίου θα γράψω κάποια στιγμή ένα κείμενο! Υπομονή!

ΥΓ Τον περιοδεύων θίασο που φέρει τον Δικέφαλο και χάνει με κατεβασμένα τα χέρια και στην Λειβαδιά ακόμα και σε άνοιξιατικά φιλικά προετοιμασίας δεν πρόκειται να σχολιάσω!Ούτε την κατάσταση στο μπάσκετ! Πάλι καλά που υπάρχει και ο Βάζελος και βλέπουμε ότι υπάρχουν και χειρότερα...

ΥΓ2 Νέα Μπλογκοπαίχνιδα αυτή την εβδομάδα από Μαρία και Adaeus
θα απαντηθούν άμεσα!

Born to be my baby

Σήμερα πνίγομαι αλλά βρήκα λίγο χρόνο να σας τρατάρω το Born to be my baby από τους Bon Jovi και το 1988 αφενός για να μην σας αφήσω παραπονεμένους χωρίς την Νοσταλγία της Παρασκευής και αφετέρου για να το αφιερώσω στην Σμαρώ και στο Σταύρο που μόλις πριν απο μια ώρα η πρώτη γέννησε το κοριτσάκι τους στο Διαβαλκανικό!!!

Παιδιά να σας ζήσει!!!!!!!!!
Καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο σε όλους!!!

ΥΓ 1 Το τραγούδι το άκουσα την Δευτέρα στο τρέιλερ του "Μπαμπά μην τρέχεις!" ;-)

ΥΓ 2 Ο Δημήτρης μου έστειλε πράγμα που "σαλεύει και το Μουστερη γυρεύει" αλλά θα πρέπει να περιμένετε μέχρι την επόμενη Παρασκευή!!!

Το αμερικάνικο μου όνειρο...

Επειδή σήμερα θεωρώ ότι είναι πολύ τετριμμένο να σας σερβίρω ψέμματα, λέω να σας πω για το Αμερικάνικό μου όνειρο που στο κάτω κάτω δεν είναι τίποτε άλλο από ζωή στα ψέμματα!

Πολλά χρόνια τώρα θες λίγο οι ταινίες και η μυθολογία τους, θες λίγο ο Κέρουακ και οι Αμερικάνικες Οδύσσειες που ξεκίνησε, μου έχει καρφωθεί να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Οι πιθανότητες να γίνει αυτό το ταξίδι πραγματικότητα κάποια στιγμή, ομολογώ δεν είναι πολλές αλλά από την άλλη με την φαντασία μου το έχω κάνει αρκετές φορές! Έτσι σήμερα αποφάσισα να το μοιραστώ με εσάς.

Το όνειρο μου ξεκινάει κάπου στην πόλη του Ανέμου και των Μπλούζ, στο Σικάγο.

Κάπου εκεί με περιμένει η επιτομή του Αμερικάνικου αυτοκίνητο, μια κατακόκκινη Ford Mustang του 1968 με μια μηχανή V8, 4 ταχύτητες και 7.000 κυβικά να περιμένουν κάθε σου εντολή.

Και κάπου εκεί ξεκινά και η κεντρική Λεωφόρος της Αμερικής. Το περίφημο Route 66 με τα 3.940 χιλιόμετρα του. Να διασχίζει όλες τις δυτικές πολιτείες και να καταλήγει στο Λος Άντζελες. Μέσα από το Μιζούρι, Κάνσας, Οκλαχόμα, Τέξας, Νέο Μεξικό, Αριζόνα για να καταλήξει στην Καλιφόρνια.

Ατελείωτες ευθείες στο μεγάλο Αμερικάνικο Πουθενά που οδηγούν...

..στις τεράστιες Δυτικές πεδιάδες..

..στα φαράγγια του Γκραν Κάνυον..

...στις έρημους του Νέου Μεξικού...

...και της Αριζόνα....

και να περνάς αρκετά μερόνυχτα στο τιμόνι, με αρκετές στάσεις με μπόλικο καφέ σε άπειρα νταινερ, βενζινάδικά και μοτέλ, περνώντας από πόλεις όπου οι καουμπόιδες θα σε κοιτάν ακόμα καχύποπτα μέσα στα αγροτικά τους φορτηγάκια...

για να φτάσεις στα φώτα του Λος Άντζελες...