Νίκη για το Ζήση..

μια μικρή γεύση απο την ατμόσφαιρα της Τούμπας

Με γκολ του Χριστοδουλόπουλου στο 15ο λεπτό ο ΠΑΟΚ κέρδισε την Λάρισα. Το ματς ήταν αγχωτικό αφού ο Δικέφαλός έχανε πάρα πολλές ευκαιρίες -με κεφάτους τους Γεωργιάδη, Σαλμον και Χριστοδουλόπουλο- παρά το γεγονός ότι η Λάρισα αν και καλοστημένη δεν απείλησε ιδιαίτερα - μόνο σε ένα σουτ του Φωτάκη στο 42.

Μεγάλες ευκαιρίες για τον ΠΑΟΚ η επέλαση του Σάλμον στο 20' - όπου ζητήθηκε και πέναλτυ- όπως και η εκτέλεση φάουλ του Χριστοδουλόπουλου απέκρουσε εντυπωσιακά ο Κοτσώλης στο 32. Δείτε το βιντεάκι που τράβηξα!


Στο δεύτερο ημίχρονο ο Γεωργιάδης στο 51' και Χριστοδουλόπουλος στο 59' χάσαν απο κοντά με κεφαλιές την ευκαιρία να διπλασιάσουν τα τερματα του δικεφάλου. Απο την άλλη η Λάρισα έμεινε με δέκα παίκτες στο 72' όταν ο Φωτάκης αποβλήθηκε με απευθείας κόκκινη σε ιδιαίτερα σκληρό μαρκάρισμά στον "Οικοδόμο", όταν ο τελευταίος έφευγε μόνος στην κόντρα. Βέβαια παρά το αριθμητικό μειονέκτημα πήρε τον έλεγχο του αγώνα από εκείνο το σημείο μέχρι την λήξη στο 94', χωρίς όμως να καταφέρει τίποτε.

Αρνητικός πρωταγωνιστής ο επόπτης του αγώνα που στο α ημίχρονο έκοψε ως οφσαίντ τέσσερις κανονικές επιθέσεις του ΠΑΟΚ και δεν έδειξε πέναλτι σε χέρι του Γκαλίτσιου αν και είχε καλή οπτική. Ο Δικέφαλος ζήτησε πέναλτυ και στο κόψίμο του Σάλμον στο 20.

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής όμως μπήκε σαν αλλαγή λίγο πριν λήξει το παιχνίδι στο 82', όπως στο παιχνίδι με τον Λεβαδειακό. Ο Ζήσης Βρύζας αποθεώθηκε απο τον κόσμο που ήταν στο γήπεδο αφού έδινε το τελευταίο του παιχνίδι. Απο Δευτέρα θα αναλάβει καθήκοντα τεχνικού Δ/ντη στο Δικέφαλό.

Ζήση σε ευχαριστούμε για όλα και ιδιαίτερα γιαυτή την στιγμή
και την χαρά που μας χάρισες.

Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ!

The Mist vs I Am Legend

Δύο ταινίες που είδα λίγο πριν κλείσει το 2007. Και οι δύο μιλάν για το τέλος τους κόσμου, για αυτή την εμμονή που έχει ο άνθρωπος να βλέπει τον ουρανό να πέφτει πάνω στο κεφάλι του. Και οι δύο είναι βασισμένες σε μπεστ σέλερς. Η πρώτη ταινία που είδα ήταν το I Am Legend με τον Will Smith και είναι στηρίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Ρίτσαρντ Μαθεσον που στο παρελθόν έχει δώσει την έμπνευση για άλλες δύο -κάλτ μάλιστα- μεταφορές στην μεγάλη οθόνη. Η πρώτη ήταν το 1964 και έχει τίτλο Last man on Earth και η δεύτερη το 1971 με τίτλο The Omega Man.



Στο, όχι και τόσο μακρινό, μέλλον η Νέα Υόρκη -αλλά και όλος ο πλανήτης- ερημώνεται από την μετεξέλιξη του μεταλλαγμένου ιού της ιλαράς, ενός ιού που θα αποτελούσε το ιδανικό φάρμακο ενάντια στον καρκίνο. Ετσί στα 2012 ο Robert Neville είναι ο μόνος άνθρωπος που κατοικεί στο Μεγάλο Μήλο και προσπαθεί να έρθει σε επαφή με άλλους επιζώντες προσπαθώντας να επιβιώσει και να αποφύγει τους κινδύνους που κρύβει το ζοφερό μέλλον.

Το φιλμ με κράτησε στο μεγαλύτερο μέρος του. Σασπενς και κυρίως η πολύ καλή ερμηνεία του Will Smith -κάτι σαν one Man Show όπως ο Tom Hanks στον Ναυαγό όπως λέει και ο Δανίκας- είναι τα πολύ δυνατά της σημεία. Από εκεί και έπειτα όμως πιστεύω ότι η ταινία χάνει στην πρωτοτυπία και δεν ξεφεύγει από τις συμβατικότητες του blockbuster όπως πήγε να κάνει ο Danny Boyle με το 28 Days Later αλλά και το καλοφτιαγμένο 28 weeks later.




Η άλλη ταινία είναι βασισμένη σε νουβέλα του βασιλιά του Τρόμου, Stephen King με τίτλο The Mist. O Frank Darabont ειναι πίσω από τις κάμερες και αποτελεί εγγύηση γιατί είναι ο σκηνοθέτης που έκανε τις καλύτερες μεταφορές έργων του Κίνγκ και πιο συγκεκριμένα την "Τελευταία Έξοδος:Ριτα Χειγουωρθ" και το "Πράσινο Μίλι".

Η υπόθεση είναι απλή, καθημερινή και εξωπραγματική! ο ήρωας παγιδεύεται με το γιο του και καμιά κατοσταριά άλλους σε ένα supermarket. Παγιδεύονται όταν πυκνή και απόκοσμη ομίχλη πέφτει παντού και ένας τύπος μπαίνει στο μαγαζί μέσα στα αίματα και λέει ότι υπάρχουν τέρατα που κρύβονται!

Δοσμένο με ρεαλισμό, στέκεται στην ψυχολογία των εγκλωβισμένων και λιγότερα στα εφέ των τεράτων που δεν είναι τίποτε άλλο από τον "από μηχανής θεό" που θα βγάλει στην επιφάνεια το χειρότερο τέρας που υπάρχει στην Γή... τον άνθρωπο και τα σκοτεινά του συναισθήματα. Ένα πολύ έξυπνο και εύστοχο σχόλιο στον σημερινό κόσμο της πολιτικής και του θρησκευτικού φανατισμού.

Εννοείται η δεύτερη ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού best post apocalyptic movie of 2007! Αν και για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα η ταινία να είχε το τέλος της ιστορίας του Κίνγκ! Δείτε το και το συζητάμε!

2008

Το 2008 είναι εδώ τις τελευταίες 36 ώρες. Ένας αριθμός που κάποτε τον χαζεύαμε σε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας είναι η σημερινή ημερομηνία και θα είναι για άλλες 364 ημέρες και σήμερα, δίσεκτο γαρ. Στην Δύση βέβαια, γιατί αλλού δεν είναι τα πράγματα έτσι ακριβώς.

Η χρόνια της Κίνας και των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου ξημέρωσε χθες αλλά οι περισσότεροι Κινέζοι θα περιμένουν μέχρι τα μεσάνυχτα της 6ης Φεβρουαρίου για να γιορτάσουν τον ερχομό του νέου -τους- έτους, της Χρονιάς του Ποντικού. Το άλλο τρίτο του Πλανήτη, οι Μουσουλμάνοι θα γιορτάσουν την επόμενη Πέμπτη την πρώτη ημέρα του έτους 1429 από την Εγίρα, την ημέρα που ο Μωάμεθ άφησε την Μέκκα για την Μεντίνα. Από την άλλη οι παλαιοημερολογίτες Χριστιανοί -Σέρβοι και Ρώσσοι- θα γιορτάσουν την πρωτοχρονιά στις 13 Ιανουαρίου ενώ αν η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ακόμη κραταιά- λέμε τώρα - θα είχε γιορτάσει την 1η Σεπτεμβρίου που μας πέρασε την πρωτοχρονιά του 7516 από κτίσεως κόσμου!

Πέρα από αυτά κάθε άνθρωπος σε όλες τις περιοχές του πλανήτη και σε όλες τις εποχές του κόσμου ήθελε και θέλει να βάζει σημάδια. Σημάδια για να ξεχωρίζει ένα νέο ξεκίνημα σε κάθε τέλος που ερχόταν ή και σε κάθε τέλος που θα ήθελε να έρθει. Πάντα το ζητούμενο ήταν μια νέα φρέσκια και ολοκαίνουργια αρχή. Ένα Clean slate που λέν και οι Αμερικάνοι. Να ξεγραφτούν όλες οι αποτυχίες και να ξεκινήσουμε απο την αρχή.

Και επειδή τα πάντα είναι μέσα στο μυαλό μας και ίσως ζούμε ένα απέραντο matrix καταφέρνουμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι ξεκινάμε ξανά. Στο -ηλεκτρονικό ? - παιχνίδι της ζωής κάθε πρωτοχρονιά είναι σαν να παίζουμε σε νέο επίπεδο και κάθε 31 Δεκεμβρίου εμφανίζεται στην οθόνη το "Go to next stage" με μεγάλα χοντροκομμένα pixels.

Οι βάσεις όμως αυτής της ψευδαίσθησεις δεν είναι τόσο απατηλές. Δεν είναι απατηλές γιατί κάθε δευτερόλεπτο που περνά όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα ίδια μένουν, που λέει και ο ποιητής. Και κάθε χρονάκι που βάζεις στην πλάτη σου σε βρίσκει λίγο διαφορετικό. Προς το καλό ή προς το κακό είναι συζητήσιμο και άκρως σχετικό.

Έτσι και αφού η Πρωτοχρονιά και η παραμονή της είναι δύο μέρες μόνο -το είπε και ο Παπακαλιάτης άλλωστε- από την ζωή μας σας τρατάρω το πρώτο τραγούδι του 2008 από την Ισπανία και από τους Jarade de Palo το Dos Dias en la Vida. Καλή Χρονιά να έχουμε