Ποιος νοιάζεται που ένας στους δύο, άντε έξι στους δέκα το πολύ, μπήκαν στον κόπο να ψηφίσουν. Και όσοι το κάναν, τουλάχιστον η μεγάλη πλειοψηφία, μπήκε στο κομματικό μαντρί με ή χωρίς διλήμματα.
Υπάρχουν και άλλοι κερδισμένοι πλην της αποχής. Το ΚΚΕ σίγουρα είναι ο μεγαλύτερος. Δεν ξέρω αν αύξησε και σε απόλυτους αριθμούς τους ψήφους του αλλά σίγουρα είναι το κόμμα που καρπώθηκε περισσότερο την διαμαρτυρία κατά του μνημονίου. Κάπως όπως είχε κάνει και ο ΛΑΟΣ στις προηγούμενες Ευρωεκλογές.
Λιγότερο κερδισμένος αλλά σίγουρα ανακουφισμένος ο ΓΑΠ, που έχει για το ΠΑΣΟΚ μια εκλογική εικόνα την οποία οι spin doctors του (MEGA,ΔΟΛ) μπορούν να την πλάσουν κατά το δοκούν ευνοϊκά για την κυβέρνηση...
Δεν θα πάμε σε εκλογές! Έπιασε το κόλπο... Και ας ανέβηκαν πάλι τα σπρεντς στο χιλιάρικο... Η λυπητερή θα έρθει μετά... μέχρι τότε who cares!
Χαμένος ο Σαμαράς από την άλλη και ας λέει ότι θέλει, αλλά η χαμένη η μεγάλη είναι η Αριστερά. Τι να πεις για αυτή? Δεν το περίμενες θα μου πείτε? Ναι είναι η απάντηση. Όταν ένα κόμμα στην κρίσιμη στιγμή τριχοτομείται δεν μπορείς να περιμένεις διαφορετικά...
Ξαναγυρίζοντας στην αποχή πρέπει να πω ότι διαμορφώνεται μια σιωπηρή πλειοψηφία αποδοκιμασίας όλου του πολιτικού σκηνικού. Μια σιωπηρή πλειοψηφία που αφήνει τον ΓΑΠ να κυβερνήσει γιατί δεν βρίσκει άλλη διέξοδο πολύ απλά. Ανοιχτό πεδίο για επίδοξους σωτήρες και ξερά χόρτα για πυρκαγιές όσο οι έχοντες την εξουσία δεν αλλάζουν πραγματικά και όσο κανείς από αυτούς που έφταιξαν περισσότερο δεν οδηγείται μπροστά στην δικαιοσύνη. Η Ελλάδα οικονομικά και πολιτικά μοιάζει να χορεύει ένα γαϊτανάκι. Μοιάζει να ισορροπεί στην κόψη του ξυραφιού Μοιάζει να χορεύει το La Valse a Mille Temps του Jacques Brel και να δίνεται με όλο της το είναι σε ένα χαοτικό χορό του Ζαλόγγου...
Καλό Κουράγιο
