Έμπνευση (ή ψιλοκλέψιμο) ..

Oscar time για τον μεγάλο John Williams. 

Αλλά αν αναρρωτιέσαι που βρίσκει την έμπνευση του 

άκου λίγο Dvorak...

Copyright δεν υπάρχει πια ευτυχώς για τον Williams...

Back to the basics..

Είδα πρόσφατα - ξανά - το  Reservoir Dogs του Tarantino. Μια απλή ταινία, ένα κινηματογραφικό θεατρικό που παρόλο που το έχεις δει και - δυστυχώς - δεν έχει κάποια ανατροπή να σου προσφέρει, σε κρατάει καθηλωμένο στη θέση σου. Δυνατές ερμηνείες, γρήγορες και αιχμηρές ατάκες, στυλιζαρισμένη βία είναι η πεμπτουσία της σχολής του Tarantino που στην επόμενη ταινία του θα δημιουργήσει ένα -ακόμα - cult classic.

Πολλοί τον κατηγόρησαν τότε ότι αντέγραψε τις - φθηνές - περιπέτειες του Χονγκ Κονγκ. Συγκεκριμένα το City on Fire είναι μια ταινία που έχει πολλές αναλογίες. Και πάλι δεν έχει σημασία. Η ταινία δεν είναι μοναδική για το σενάριο της. Η ιδέα της ιστορίας της δεν είναι πρωτότυπη, γιαυτό και την ξαναβλέπεις άνετα πράγμα που δεν ισχύει για τους Βασικούς Ύποπτους π.χ. Ο τρόπος όμως που τη δίνει είναι υπέροχος. Και πάλι βέβαια δεν τον λες πρωτότυπο. Η μη γραμμική αφήγηση, η αφήγηση από τη μέση δίνει άλλη διάσταση σε μια ιστορία. Μέχρι και ο Όμηρος το ήξερε!

Και εννοείτε ότι την ταινία την απογειώνουν οι ηθοποιοί της... Harvey Keitel, Michael Madsen, Steve Buscemi και Tim Roth δίνουν ερμηνείες για σεμινάριο και παίρνουν μια θέση στις μετεφηβικές μας αφίσες...

Μια τελευταία πρόταση..

.. πριν την νέα χρονιά. Drive, ή ο μύθος του ανθρώπου χωρίς όνομα στο L.A. του σήμερα όμως με μια ρέτρο διάθεση. Ένας αντιήρωας ιππότης με μια αστραφτερή μάστανγκ που μπλέκει σε μια δύσκολη ιστορία για χάρη μιας πριγκίπισσας-γκαρσόνας..Ενδιαφέρουσα σαν ταινία αλλά ακόμη καλύτερο το soundtrack που μοσχοβολάει 80ila!

Incedies : Μέσα από τις Φλόγες της Μέσης Ανατολής

Όταν πεθαίνει η μητέρα τους, δύο δίδυμα ανακαλύπτουν ότι ο άγνωστος πατέρας τους ζει και ότι έχουν έναν χαμένο αδερφό που η μητέρα τους άφησε στην σπαρασόμενη από πόλεμο πατρίδα της στην Μέση Ανατολή, λίγο πριν αποδράσει για τον Καναδά όπου μεγάλωσε τα παιδιά της μακρυά από την φρίκη που έζησε. Μια τραγωδία που εξελίσσεται σε μια φανταστική χώρα της Μέσης Ανατολής που δεν κατονομάζεται αλλά όμως έχει τρομερές ομοιότητες με τον Λίβανο. 

Μια σοκαριστική ταινία με στοιχεία αρχαιοελληνικης τραγωδίας που σε βομβαρδίζει με πίκρες  και σκληρές σκηνές είναι η ταινία που είδα χθες και ακόμη δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου. Την συνιστώ ανεπιφύλακτα.....

Stathis957 goes at the movies!

Episode 5: Stathis957 goes at the movies...

Stathis 957's Podcast

Staths957 : Pump up the volume!!!

Episode 2: The return of Stathis957

Stathis 957 Podcast

Οι Τεχνικοί του σταθμού δούλεψαν 24 ασταμάτητες ώρες αλλά τελικά τα κατάφεραν! Έλυσαν τα προβλήματα στον ήχο και έτσι τώρα εσείς μπορείτε να απολαύσετε το δεύτερο επεισόδιο του Stathis957 the Ranger!!!

Θέλω να σας ευχαριστήσω για τα καλά σας λόγια αλλά και για την υπομονή σας να ακούσετε το πρώτο μέρος!!! Νομίζω εξυπακούεται ότι θα υπάρξουν και άλλα! ;-)

Λιμοί,σεισμοί, καταποντισμοί και άλλα...

Είχα 1 χρόνο και 3 ημέρες ακριβώς να πάω κινηματογράφο! Αυτό είναι το καλό όταν κρατάς μπλογκ και σημειώνεις κάτι τέτοιες ξεχωριστές ημερομηνίες πια! Έτσι χθες βράδυ πήγα με τον αδερφό μου να δώ το περίφημο ..2012.

Συμπέρασμα:
"Δεν νομίζω να δω άλλη ταινια καταστροφής στην ζωή μου γιατί είναι σαν να τις είδα όλες!"

Τι και αν:

- Το στορι το σκέφτηκε κάποιος όταν πήγε στην τουαλέτα,
- τους διαλόγους πρέπει να τους γράψαν στο λεωφορείο για την δουλειά,
- τα στερεότυπα της διαλυμένης αμερικάνικής οικογένειας που αναγεννάται από τις σταχτες τις ξεχειλίζουν τα ψηφιακά σελιλόιντ του φιλμ,
- οι Αμερικάνοι ξαναζώσουν - μαζί με άλλους- το ανθρώπινο γένος,
- υπάρχει αρκετή δόση καλόπιστου πολιτικαλι κορέκτ,
- ο προεδρός είναι μαύρος,
- τα φέσια επί της οθόνης είναι ατελείωτα,
- τελείωνουν τα καύσιμα,
- τελειώνει ο χρόνος,
- τελειώνει η υπομονή,
- όμως όλοι κερδίζουν στο τέλος!!!

Δεν έχει καμιά σημασία!
Η ταινία άξιζε τα 8 € που έδωσα*!

Με μια κουβέντα...

Είδα αυτό που περίμενα να δώ. αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα δω αυτές τις απέραντες, φανταστικές και απόλυτα διασκεδαστικές σκηνές της ΑΠΟΛΥΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ του πλανήτη!

Προσοχή!!Αξίζει μόνο στο σινεμα...Στο ντιβιντι θα ήμουν στο φαστ φοργουορντ δεν το συζητώ!


Και επειδή το μπλογκ τιμάει την Παρασκευή και 13 που είναι σήμερα οφείλει εκτός από την καταστροφή και να προάγει και τον τρόμο! Ναι κάτι σαν τις ειδήσεις των οκτώ!

Έτσι επαυξάνει και κάνει ρελάνς με σειρά βαμπιρ επί της μικρής οθόνης αυτή την φορά! True Blood λέγεται η εν λόγω σειρά και μας ταξιδεύει κάπου στα μπαγιού της Λουιζιάνα, εκεί που οι βλάχοι Αμερικάνοι με τις σημαίες του Νότου και τα γαλλικά ονόματα, Λουιζιάνα λέμε!, ζουν αρμονικά με τις ρατσιστικές τους συνήθειες, την ζέστη, τα κουνούπια και το southern Comfort. Εκεί λοιπόν είναι ένα χωριουδάκι που λέγεται BonTemps και μου θυμίζει ίσως το αντίστοιχο χωριουδάκι των Dukes κυρίως γιατι και εδώ - σε αυτή την σειρά- έχουμε γκαρσόνες με καυτά σορτσάκια σαν την Νταίζη! Ποιο όμως είναι το στοιχείο που κάνει την διαφορά?! Λίγα χρόνια πριν, λέει το παραμύθι, κάποιοι στην Ιαπωνία ανακάλυψαν το ...συνθετικό αίμα! Ωραία και θα μου πείτε εσείς! Το γεγονός αυτό έκανε τους απανταχού ....βρυκόλακες να βγουν στο προσκήνιο και να προσπαθήσουν να ζήσουν αρμονικά με τους ανθρώπους!! Τρελό ακούγεται ε? Έτσι και σε αυτό το χωριουδάκι έρχεται ο πρώτος βρυκόλακας που θα ταράξει την υσηχία των κατοίκων αλλά και την καρδιά της πρωταγωνιστριας και θα ξετυλίξει μια παράξενη ιστορία γκλαμουρ, σεξ και βαμπιρ που όπως λέει και η Γκάρντιαν έκανε πάταγο σε Αμερική και Ηνωμένο Βασίλειο! Σας αφήνω με την εισαγωγή των τίτλων που υπάρχει μια υπόννοια για το τι ακολουθεί! ;-) Καλό σουκου!



*καλά πότε πήγε 8 ευρουλάκια το εισητήριο!?!?!?!

Το ρίχνω στον πολιτισμό....

Μετά από ένα εξίσου απογοητευτικό παιχνίδι της ομάδας μου με το προηγούμενο και μάλιστα με εμφάνιση αντάξια σαρδέλας, λέω καλύτερα να σας πω για το πως το έριξα στον πολιτισμό το σουκου που πέρασε...


Πρώτη στάση το βιβλίο!!! Διάβασα ένα καταπληκτικό - και εξίσου καταθλιπτικό - βιβλίο με τίτλο The Road από τον Cormac MacCarthy, τον συγγραφέα του "καμιά πατρίδα για τους μελοθάνατους". Και αυτό το βιβλίο του Μακάρθυ γίνεται ταινία και νομίζω θα προβληθεί κάποια στιγμή το Νοέμβριο. Η ιστορία έχει ως εξής: ένας πατέρας με τον γιό του μετά από μια ανείπωτη και τρομερή καταστροφή, διασχίζουν την ερηπωμένη Αμερική, προκειμένου να φτάσουν στην θάλασσα για να έχουν πιθανότητες να επιβιώσουν από τον - ίσως πυρηνικό- χειμώνα. Το διάβασα μέσα σε δύο βράδια. Τρομερά υποβλητικό γραμμένο σχεδόν μονοκοπανιά!!! Περιμένω με ανυπομονησία την ταινία!



Δεύτερη στάση μια ταινία- και αυτή από βιβλίο! Το κορίτσι με το τατουάζ. Μια ταινία από τον παγωμένο Σουηδικό Βορρά, βασισμένη στο μπεστ σέλλερ που γοήτευσε όλη την Ευρώπη! Ένας δημοσιογράφος καλείται από έναν μεγιστάνα να διερευνήσει την περίεργη εξαφάνιση της ανιψιάς του που έγινε πριν από 40 χρόνια. Η μόνη του βοήθεια είναι ένα περίεργο κορίτσι με ενά τεράστιο τατουάζ δράκου! Ναζί, σήριαλ κίλερ και η κλασική σκανδιναβική αιμομιξία! Καλή ταινία που μπορεί να έχει κλισέ αλλά δεν σε χαλάνε καισε κρατάει με το σασπένς αλλά και με την πανέμορφη αν και παγωμένη εικόνα της σουηδικής εξοχής! Πολύ καλύτερο από κάτι παπαριές του στυλ "Κώδικας Ντα Βιντσι" με μεγάλα ονόματα! Εννοείται ότι με το που είδα την ταινία έτρεξα στο άμαζον να πάρω την τριλογία!!!!!

Επίσης δεν ξέρω αν το πήρατε πρέφα αλλά αυτό το σαββατοκύριακό ήταν οι Ευρωπαϊκές Ημέρες Πολιτιστικής Κληρονομιάς και ως εκ τούτου η είσοδος στα Μουσέια ήταν δωρεάν! Γιαυτό και είπαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό και σήμερα πήγαμε στο Τελλόγλειο για την έκθεση του Μιρό αλλά και στο Βυζαντινό, ένα από τα καλύτερα μουσεία της Ελλάδας! Θα μου πεις "η είσοδος είναι το πρόβλημα και δεν πάμε στα Μουσεία?!" και θα έχεις δίκαιο! Για αυτό και λέω να κάποια επόμενη Κυριακή να επισκεφτώ και το μουσείο του Λευκού Πύργου για το οποίο άκουσα πολύ καλά λόγια!

Τελευταία στάση ή μουσική! Άκουσα το νέο άλμπουμ των Muse με τίτλο Resistance! Άπαιχτο και ολόφρεσκό! Με το πρώτο σίνγκλ - ονόματι Uprising- σας εύχομαι καλή εβδομάδα!!

To boldly go where no man has gone before..

Σαν σήμερα συμπληρώνονται 40 χρόνια από το πιο διάσημο βήμα στην ιστορία της Ανθρωπότητας. Από την στιγμή όπου ο Αρμοστρονγκ διέσχισε το ένα μέτρο και 20 εκατοστά που χώριζαν το τελευταίο σκαλί της σεληνακάτου από το σεληνιακό έδαφος.

Τότε μαζί με τον Ολντριν και τον Κόλινς - που ίσως λίγοι θυμούνται αφού έμενε στο διαστημόπλοιο να κρατά αναμμένη την μηχανή- πέρασαν στο μύθο. Έγιναν τα πρώτα ανθρώπινα πλάσματα που αφήσανε πίσω τους την γη και φτάσανε σε έναν άλλο τεράστιο βράχο, έστω και αν αυτός ο βράχος με τα δεδομένα της απεραντοσύνης του διαστήματος είναι κολλητά στον δικό μας!

Αυτή ήταν η πρώτη -πετυχημένη- ανθρώπινη προσπάθεια να αφήσουμε πίσω το υπέροχο γαλάζιο νησί που κατοικούμε και να εξερευνήσουμε τον τεράστιο παγωμένο αδειανό ωκεανό που ονομάζουμε διάστημα, μια μικρή αρχή για να γίνει πραγματικότητα ίσως το μεγαλύτερο όνειρο, το ταξίδι στα άστρα.

Ένα όνειρο που πρώτος ο Λουκιανός με την "Αληθινή Ιστορία" θα το κατέγραφε πριν 2.000 χρόνια. Το έργο αυτό θα το συνέχιζαν ο Ιούλιος Βέρν , ο H. G. Wells, O Arthur Clarke, o Isaac Asimov, o Stanislaw Lem, Ο Philip K. Dick και πολλοί άλλοι.


Ένα όνειρο που συνεπήρε τους περισσότερους απο την γενιά μου καμιά 20ριά χρόνια πριν, καθώς παρακολουθήσαμε -στην μικρή ή την μεγάλη οθόνη δεν έχει σημασία- το Star Wars ή το Star Trek. Ταινίες με απόκοσμες εικόνες που μπορεί να ήταν από τις ερήμους της Τυνησίας ή τις πυραμίδες του Μεξικό, αλλά ήθελες να σε πείσουν ότι ήταν από τον μακρινό Ταουιν ή τον Γιάβιν 4.


To boldly go where no man has gone before. Αυτή ήταν η αποστολή του Star Trek. Κάποιοι πρωτοπόροι όπως ο Yuri Gagarin, η Βαλεντίνα Τερέσκοβα,, ο 77χρόνος Γερουσιαστής Τζον Γκλεν και η παρέα του Απόλλων 11, μπορούν να αναφέρουν "αποστολή εξετελέσθη".

Η υπερβολή των Ράμπο

Χθες είδα σε κάποια φάση, στον ALPHA σκηνές
από το ούλτραψυχροπολεμικό τρίτο μέρος του Ράμπο.

Ο ατρόμητος πολεμιστής Τζον Ράμπο,
αφού πήρε εκδίκηση για τα φιλαράκια του στο Βιετνάμ,
είπε να βοηθήσει τον Μέντορα του και να μεταφέρει
πυραύλους Stinger στο Αφγανιστάν προκειμένου
οι "καλοί" Μουτζαχεντίν να τινάξουν
στον αέρα τους "κακούς" Σοβιετικούς και τα ελικόπτερα τους..
Στο τέλος με την βοήθεια του Αλλάχ οι καλοί Ισλαμιστές νικάνε.
Στα 1988 οι Μουτζαχεντίν είναι ακόμα ένδοξοι freedom fighters
μετά θα γίνουν απλά terrorists...

Αναρωτιόμουν πως θα νιώθουν όσοι ζήσανε
την τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου βλέποντας της ίδιες σκηνές.

Pulp music....

Λίγο πριν την κάνω οικογενειακώς για το τριήμερο λέω να σας αφήσω με ένα πόστ γεμάτο μουσική και σινεμά βγαλμένο από την προηγούμενη δεκαετία! Έτσι σκέφτηκα σήμερα να κάνω ένα ποστ με τα αγαπημένα μου τραγούδια από τις ταινίες του Ταραντίνο!

Κάποια στιγμή τον Απρίλη του 1995 συνάντησα έξω από το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας τους δύο μου συγκάτοικους μαζί με τον Geokalp, να είναι εκστασιασμένοι - και μεθυσμένοι βέβαια- με την καινούργια ταινία ενός Κουεντιν Ταραντίνο με το άσχετο - τότε- τίτλο Pulp Fiction.. Από τότε το όνομα αυτού του τύπου καθόρισε κάθε σινεφιλική αναφορά που κάναμε στα φοιτητικά μας χρόνια. Και η απίθανη μουσική που έντυνε τα απίστευτα γκροτεσκ δημιουργήματα του που πλησίαζαν υπερβολές αρχαίας τραγωδίας με την ματιά του Αριστοφάνη, μας έμεινε αμανάτι από την πρώτη στιγμή! Ειδικά το σάουντρακ του Pulp Fiction είναι νομίζω το σιντι που έχω παίξει τις περισσότερες φορές στη ζωή μου, τόσες ώστε κάποτε μπορούσα να πω .. Ezekiel 25:17 the path of the righteous man is beset on all sides by the iniquities of the selfish and the tyranny of evil men....
Δυστυχώς δεν μπορώ να απομονώσω κάποιο τραγούδι για αυτό και διάλεξα να σας βάλω το τρειλερ! Και τι να διαλέξεις δηλαδή?! Απο την Misirlou και τον Neil Diamond μέχρι την Dusty Springfield και τον Chuck Berry είναι ένα παράξενο μωσαικό που δένει μεταξύ του με τις υπέροχες ατάκες του έργου...

Do you know how do they call a quarterpounder with cheese in Paris?....



Τον επόμενο Οκτώβρη του '96 με τον φίλο μου τον Γιώργο είχαμε προσέξει ένα περίεργο τρείλερ μιας ταινίας που έμοιαζε με ένα κροσοβερ θρίλερ και αστυνομικού, ενώ η μπι-μούβι αισθητική του ήταν διάχυτη. Ξέραμε ότι αυτή η ταινία δεν χανόταν όταν είδαμε τον παραγωγό της αλλά ειδικά όταν είδαμε ένα μικρό απόσπασμα που σας δίνω και εδώ...Νομίζω η Σαλμα Χαγιεκ δεν θέλει καμιά άλλη εισαγωγή...



Το Jackie Brown πολυ λένε ότι ήταν η καλύτερη ταινία του. Να σας πω την αλήθεια δεν το πολυθυμάμαι αλλά το Across 110th Street από τον Bobby Womack μου έχει μείνει!



Στο Βίντεο είδα και το Ντεσπεραντο που ουσιαστικά είναι ένα αμερικανικό ριμεικ του Ελ Μαριατσι σκηνοθέτης, όπως και στο From Dusk till Dawn, ο φίλος του Ταραντίνο ο Ροντριγκεζ. Βέβαια ο Ταραντίνο βάζει το χεράκι του στην παραγωγή και παίζει και ο ίδιος. Το τραγούδι των Λος Λομπος που ο Μπαντέρα λέει πολύ καλά είναι το Κανσον ντε Μαριατσι!



Αυτό όμως είναι για μένα το καλύτερο του έργο αλλά και το καλύτερο τραγούδι που έχει βάλει σε φιλμ. Little Green Bag από τους George Baker Selection και το θεατρικό γκανγκστερικο θριλερ με τίτλο Reservoir Dogs!

Καλό τριήμερο να έχετε και φιλιά σε όλους!

Η απίθανα σικέ ιστορία των Όσκαρ του Μπέντζαμιν Μπάτον..

"Το δραματικό φιλμ Η Aπίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον με τον Μπραντ Πιτ στον πρωταγωνιστικό ρόλο ηγείται της κούρσας για τα φετινά Όσκαρ συγκεντρώνοντας 13 υποψηφιότητες" διαβάζω σήμερα.........

Είδα την ταινία - μια αρκετά μεγάλη ταινία με διάρκεια 160 λεπτά- και νομίζω ότι είναι μια από τις πιο ρηχιές ταινίες που έχω δει.

Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή όμως. Η ταινία είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Σκοτ Φιτζεραλντ που γράφτηκε το 1921. Βασισμένη λέμε γιατί της έχουν αλλάξει τον αδόξαστο βέβαια. Το μόνο που κρατήσαν - πέρα από το όνομα του πρωταγωνιστή- είναι η ιδέα ενός ανθρώπου που γεννιέται ηλικιωμένος και όσο περνάει ο καιρός τόσο αυτός γίνεται νεώτερος!

Η ταινία όμως μπορούσε κάλλιστα να τελειώσει εκεί! Να έβγαινε ας πούμε ο Μπραντ Πιτ και να έλεγε την ιστορία και να πέφταν οι τίτλοι τέλους! Ποιο φθηνά θα τους έβγαινε και πάλι θα τον είχαν προτείνει για όσκαρ! Την ίδια ερμηνεία δίνει και στην ταινία, μην νομίζετε!

Ο Φίντσερ - ένας σκηνοθέτης που έκανε το αριστουργηματικό Se7en- έδειξε ότι μπορεί να διαχειρίζεται ακόμη ωραίες εικόνες αλλά όμορφες εικόνες χωρίς συναίσθημα! Και όσο καλά και αν παίζει η Μπλάνσετ, δεν μπορεί να σώσει την παράσταση. Ο δε Μπραντ νόμίζω περιφέρεται στην ταινία...

Βέβαια τον πρότειναν και αυτόν για το αγαλματάκι γιατί προτείναν την γυναίκα του και μάλλον σκέφτονται να τους τα δώσουν οικογενειακά τώρα που κάναν και παιδιά και έχουν και έξοδα....

....Και ακούς ότι η ταινία είναι προτεινόμενη για 13 όσκαρ και καταλαβαίνεις πόσο σικέ είναι αυτό το παρτάκι που κάνουν κάτω στο ΕλΕι και μοιράζουν χρυσά αγαλματάκια για σουβενιρ. Νομίζω ότι τα βατόμουρα που μοιράζουν παραδίπλα είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα!!

Με όλα αυτά που ακούω και βλέπω για το σινεμά λέω πάλι καλά που βγήκε και το Λοστ χθες!!! Με περιμένει να το δούμε οικογενειακώς το σουκου!



Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!!

The weekend has started..

Παρασκευή πρωί και ένα ενδιαφέρον θέμα που μου τριβελίζει το μυαλό σε μια Θεσσαλονίκη, βουτηγμένη στην κλασικά απόκοσμη ομίχλη της, είναι το τι θα κάνω το Σαββατοκύριακό που έρχεται και ο θείος της κόρης μου, ο αδερφός μου δηλαδής!

Βέβαια το σημερινό απόγευμα είναι αφιερωμένο στα πάσης φύσεως ψώνια στα πέριξ του Cosmos, γιατί μπορεί να μην ψηφίσαμε για να εκλέξουμε τον Ομπάμα, αλλά έχουμε αμερικανοποιηθεί πλήρως και τα Malls μας έχουν φάει. Βέβαια από την άλλη να πούμε και του στραβού το δίκιο, αν έχεις μωρό στο καροτσάκι σου προσφέρουν αρκέτες ανέσεις (δωμάτιο για θηλασμό και άλλαγμα, εύκολο πάρκινγκ, οχι αυτοκίνητα να τρέχουν σαν τρελά αλλά και ουτε πεζοδρόμια γεμάτα τρύπες και σπασμένες πλάκες).

Saturday night is alright for fighting λέει ο Σερ Elton John οπότε λέω να αρχίσουμε με Τούμπα Σταντιουμ και ΠΑΟΚ vs Ρεκόμπα εντ κομπανι. Ελπίζοντας ότι ο Ινδιάνος μας θα σταματήσει τον Κινέζο και θα πάρουμε εύκολα ή δύσκολα το ματς, νομίζω ότι μετά θα πρέπει να υλοποιήσω την υπόσχεσή μου στο αδερφάκι και να δούμε μια ταινία στο σινεμά- μετά από πάρα πολλούς μήνες! Και νομίζω είναι ευκαιρία να δούμε τον νέον μαι νειμ ιζ Μποντ, Τζειμς Μποντ παρόλλο που αυτή η cheesie ατάκα για πρώτη φορά δεν θα ακουστεί σε αυτή την ταινία!



Εν τω μεταξύ και ενώ στην πόλη έπαιξε χθες, η πιτσιρίκα η Μόνικα -όχι του Τσάντλερ, ήη άλλη η Αθηναία- με το ταλέντο της και το υπέροχο Over the Hills ...

...Σήμερα παίζει μια άλλη πανέμορφη η ξανθιά κέλτικη βασίλισσα της νέο-ντίσκο Roisin Murphy(ex Moloko)



...που θα μας τραγουδήσει το Sing it back to me, το βραδάκι στην Βίλκα, όσοι πιστοί προσέλθετε! Σας το αφιερώνω για το σαββατοκυριακο!

Φιλιά σε όλους

Choose life?

"Choose life. Choose a job. Choose a starter home. Choose dental insurance, leisure wear and matching luggage. Choose your future......But why would I want to do a thing like that? I chose not to choose life. I chose somethin' else. And the reasons? There are no reasons. Who needs reasons when you've got heroin?"

Το δράμα του Σαββάτου μου έφερε στο μυαλό τον Μάρκ Ρέντον, το πρεζόνι αντιήρωα του Trainspotting. Βασικά για να είμαι ειλικρινής μου έφερε στο μυαλό τον "Μελ", το πρεζόνι που γνώρισα όταν υπηρετούσα στη Δαδιά και μου θύμιζε κάργα τον χαρακτήρα της ταινίας.

Ο "Μελ" ήταν ένα παιδί γύρω στα 22 από την Μενεμένη, που υπηρετούσε τους τελευταίους μήνες της θητείας του μετά από αρκετές αναβολές στράτευσης για ψυχολογικούς λόγους - κοινώς ναρκωτικά. Ήταν ένας ψηλός, ξερακιανός τύπος με ένα σκαμμένο πρόσωπο γεμάτο γωνίες που τον έκανε να φαίνεται σχεδόν τριανταπεντάρης.

Στο Στρατόπεδο ο "Μελ" έκανε ότι περνούσε από το χέρι του για να δείξει ότι είχε γεννηθεί παλιός. Φορούσε ένα παλιό φαιοπράσινο χιτώνιο που είχε καταργηθεί εδώ και χρόνια. Ένας θεός ξέρει που το βρήκε. Σίγουρα, όμως, ενίσχυε - ειδικα στην πιτσιρικαρία των 18 και 19- τον μύθο της "παλιοσειράς" που τα προσωπικά του χαρτιά είναι σχεδόν ίδια σε μέγεθος με την Βίβλο από τις πολλές ποινές. Πολλές φορές μου έδινε την εντύπωση ότι του άρεσε να παίζει τον ρόλο του "σκληρού". Ίσως αν δεν τον έβλεπα να χτυπάει πρέζα, να έλεγα ότι το έπαιζε σκληρός. Επειδή όμως τον έβλεπα δεν μου ερχόταν να το πω...

Ο Διοικητής που είχαμε- ένας γραφειοκράτης που τον φέραν πρώτη φορά να διοικήσει μονάδα προκάλυψης- είχε ένα πράγμα να πει για τον "Μελ". "Δώστε του όση άδεια μπορείτε να του δώσετε αρκεί να μην πεθάνει εδω μέσα". Του είχα γράψει μια 30ρα και άλλες δύο 15αρες, όλες τιμητικές. Σύμφωνα με την Ημερήσια Διαταγή είχε βάψει μόνος του σχεδόν όλα τα φυλάκια βόρεια από την Αλεξανδρούπολη. Αλλά πάλι έπρεπε να περνάει αρκετούς μήνες στην μονάδα, είχε βλέπεις και κανά δίμηνο φυλακές.

Όταν ερχόταν από την άδεια ήταν συνήθως - όλως παραδόξως - στην καλύτερη του φάση. Το σύνδρομο στέρησης δεν τον έπιανε ακόμα και η γλώσσα πήγαινε ροδάνι. Σχεδόν όλοι καθόμασταν και τον ακούγαμε να λέει ιστορίες "από την άκρη της πόλης". Σιγά σιγά όμως έβλεπες κάτι να στριφογυρίζει μέσα του. Τον έβλεπες να τρώγεται με τα ρούχα του αλλά και με τον τρελό και στρατόκαβλο αξιωματικό του ΛΕΜ -ο οποίος τον απειλούσε να τον τυλίξει σε μια κόλα χαρτί- και απορούσες και έλεγες ότι τελικά μήπως όντως αυτό το παιδί είναι τρελό? Και τον έβλεπες το πρωι να σηκώνεται νωχελικά αλλά και έτοιμος να αρπαχτεί σε κανένα καυγά. Και επιτέλους για αυτόν ερχόταν το "πακέτο" από την Σαλονίκη να τον καλμάρει. Η γκόμενα του - τουλάχιστον έτσι μας έλεγε- του έβαζε 2-3 γραμμάρια μέσα σε κασσέτες και τα έστελνε ανώνυμα με το ταχυδρομείο.

Με το που έπαιρνε το πακέτο έπιανε το κουτάλι και τον αναπτήρα και έφτιαχνε μες στον θάλαμο το αγαπημένο του "ποτό" και αφού -έτσι για να μας σοκάρει περισσότερο- μας πρότεινε να το μοιραστούμε, χτύπαγε την ένεση και έπεφτε σε ένα κόμμα 2-3 ημερών. Όταν ξύπναγε ήταν μια χαρά και ο κύκλος του Σίσυφου συνεχιζόταν μέχρι την επόμενη άδεια.

Αυτή η ιστορία πραγματικά με σόκαρε. Δεν έγινε στην μικρή οθόνη, αλλά δίπλα μου. Και κράτησε αρκετούς μήνες στους οποίους πραγματικά δεν μπόρεσα να καταλάβω αυτό το παιδί. Δεν μπορούσα να το ψυχολογήσω με τίποτε. Το χειρότερο ήταν ότι δεν καταλάβαινα πότε έλεγε αλήθεια ή ψέμματα. Πότε πραγματικά πήγαινε γυρεύοντας ή πότε απλά έπαιζε το κομμάτι του.

Η μπάντα και οι εμμονές

Όπως σας είπα και την Κυριακή, ο adaeus με κάλεσε σε ένα μπλογκοπαίχνιδο να μιλήσω για τις εμμονές μου. Είχα κάνει κάτι παρόμοιο και στο παρελθόν αλλά καλό είναι να απαριθμήσω μερικές που εσείς οι constant readers που λέει και ο Stephen έχετε ήδη καταλάβει...

1. And speaking of Stephen... η πρώτη μου εμμονή είναι η φαντασία. Επιστημονική ή σκέτη, με τρόμο ή χωρίς με συνεπαίρνει από την πρώτη φορά που είδα τα STAR WARS σε VHS πριν απο περισσότερα από 20 χρόνια!Και το απόλυτο μου είναι η επόμενη μέρα μετά τον όλεθρο! Με μεταλαγμένα ζόμπι, τεράστια καταφύγια και μοναχικούς αντιήρωες! Τελευταία μου εκδήλωση αυτής της εμμονής ήταν οι δυο ώρες που πέρασα υπέροχα βλέποντας το Doomsday μια ταινία φόρο τιμής σε όλες αυτές τις απίστευτες στιγμές του κινηματογράφου του 1980! Δείτε το τρέιλερ!

2. Σίγουρα η μεγαλύτερη εμμονή που έχω ακούει στο όνομα ΠΑΟΚ. Είμαι άρρωστος και παρουσιάζω σοβαρές ψυχοσωμματικές μεταβολές όταν τον παρακολουθώ. Χρειάζομαι ίσως βοήθεια αλλά ΔΕΝ ΤΗΝ ΘΕΛΩ!!!

3. Μουσική! Δεν μπορώ χωρις αυτή! Το πρώτο πράγμα που κάνω κάθε πρωί είναι να ανοίγω το ραδιόφωνο! Ίσως η απόλυτη ηρεμία έχει αξία αλλά εγώ προτιμώ την μουσική! Κυκλοφορώ σχεδόν πάντα καλωδιωμένος στην δουλειά και ίσως το να μείνω σε ένα δωμάτιο χωρίς καθόλου ήχους είναι το χειρότερο βασανιστήριο που μπορείς να με υποβάλεις! Αλλά επειδή δεν θέλω να σας βάζω ιδέες, πάρτε ένα καλό κομμάτι που ακούω αυτή την στιγμή Hurricane που ακούω τώρα...



4. Μεγάλη Εμμονή είναι και το Blogging! Διατί να το κρύψομεν άλλωστε!!!! Και αφήνοντας μια φορά την σιωπή μου να μιλήσει ας σας παρουσιάσω - όπως το ζήτησε η Μαρία- την Μπάντα μου!

Όπου Μπάντα είναι το εξής:
1. Μπαίνεις στο wikipedia.
2. Αναζητάς την επιλογή “random article” (πάνω αριστερά). Πατάς μια φορά. Το λήμμα που θα βγει είναι το όνομα της μπάντας σου.
3. Πατάς άλλη μια φορά το “random article”. Το λήμμα που θα βγει είναι ο τίτλος του άλμπουμ της μπάντας σου.
4. Πατάς “random article” άλλες έντεκα φορές. Τα λήμματα που θα βγουν είναι το track list του άλμπουμ.
5. Καλείς άλλους πέντε να κάνουν το ίδιο.

Η μπάντα μου επομένως ονομάζεται : Pencak Silat Mande Muda (!!!!)

1. Algernon St. Maur, 15th Duke of Somerset
2. siege of Fukashi
3. Dyson
4. Himeji Gardens
5. Aspropotamos, Trikala (Cybergoulion έβαλες το χέρι σου?!)
6. Norbury
7. Paper Tiger Catamaran
8. Delčevo (Σκοπιανός Δάκτυλος!!!!!)
9. Frank Cox
10. Beats
11. Romania at the 1994 Olympic Winter Games (!!!)

Όποιος θέλει συνεχίζει!!!!
Επίσης όποιος ζωόφιλός στη Σαλονίκη ας τσεκάρει αυτό!

A street car named Greece..

Το Street Car named Desire - Λεωφορείο ο Πόθος ελληνιστί- γράφτηκε από τον Τέννεσσi Γουίλιαμς το 1947 και αμέσως είχε επιτυχία που σαν αποτέλεσμα του έφερε και το βραβείο Πούλιτζερ εκείνης την χρονιά. Δείχνει την εκρηκτική σχέση της Μπλάνς Ντιμπουα - μιας ρομαντικής φιγούρας ενός κόσμου που είχε αρχίσει να χάνετε τότε - και του εργάτη Στάνλει Κοβάλσκι που αντιπροσωπεύει την στυγνή πραγματικότητα του σήμερα. Το 1951 μάλιστα ο συμπατριώτης μας Ηλίας Καζάν το μετέφερε στον κινηματογράφο κάνοντας μια ταινία σταθμό με την Βίβιαν Λι και τον Μάρλον Μπράντο να ενσαρκώνουν ιδανικά τους δύο κεντρικούς ρόλους...

61 ολόκληρα χρόνια μετά κάποιος καρεκλοκένταυρος ονόματι Γιώργος Χατζημιχάλης στην Διεύθυνση της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις Σέρρες αποφασίζει ότι η παράσταση του ΚΘΒΕ περιέχει άσεμνες σκηνές που δεν αρμόζουν σε παιδιά άνω των 13......ΗΜΑΡΤΟΝ!!! Δεν θα πω πολλά απλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι αν ήταν καμιά επιθεώρηση του κώλου με κανα Σεφερλή δεν θα την ένοιαζε την Δ/νση Δευτεροβάθμιας.... Και αυτό έγινε λίγες μέρες μετά από την απαγόρευση της παρακολούθησης από μαθητές της έκθεσης Πικάσο στο Τελόγλειο και την ανάκληση της από τον ίδιο άνθρωπο μέσα σε 24 ώρες..

Λεωφορείον η Ελλάς.. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτοί οι δύο τύποι μου θύμισαν φιγούρες από ταινίες σαν τον "Νόμο 4000".. Κάτι καθωσπρέπει Γυμνασιάρχες με στυλάκι σαν τον Τσαγανεα να κυνηγάν κάτι ρεμάλια της Φωκίωνως Νέγρη για να τα κουρέψουν με την ψιλή και να τα διαπομπέψουν γιατί έτσι τους αξίζει.....

.. και το κακό είναι ότι δεν είναι μόνο ελληνικό το φαινόμενο! Το γκρούπ Tin Machine του David Bowie είχε κυκλοφορήσει το 1991 με το εξώφυλλο της φωτογραφίας. Τους αρχαίους κούρους. Και βρεθήκαν κάποιοι τότε να ζητήσουν - και να το πετύχουν κιόλας - να μπεί ως φύλο συκής ένα μαύρο στικεράκι για να μην σκανδαλίζονται οι κυρίες της πουριτανικής Αμερικής.... Τότε λέγαμε ότι αυτά μόνο εκεί γίνονται... Σήμερα δεν είμαι και τόσο σίγουρος!
Τέλος Πάντων! Τα είπα και ξελάφρωσα!! Και για να σας αποζημιώσω μιας και μιλήσαμε για David Bowie και μιας και έρχεται σουκου να σας ευχηθώ με το Let's Dance!

So put on your red shoes and Dance.....
Καλό Παρασκευοσαββατοκύριακο να έχουμε!
Φιλιά σε όλους!

Πάμε Σινεμά?!

Αγαπητοί φίλοι, ο Στάθης Δανικας- Τιμογιαννόπουλος αποφάσισε να προτείνει δύο εκ διαμέτρου αντίθετες ταινίες για το Σαββατοκύριακο που έρχεται! Ταινίες για όλα τα γούστα! Την μια την είδα και την άλλη θα την δω!!



Η πρώτη που είδα και προτείνω ανεπιφύλακτα είναι το Juno. Μια απίστευτα ετοιμόλογη 16χρόνη αποφασίζει να κάνει σεξ για πρώτη φορά με τον καλό της φίλο της τον Paulie και κατά δαιμονισμένη τύχη μένει έγκυος! Αποφασίζει λοιπόν να κρατήσει το παιδί και να το δώσει για υιοθεσία...

Η φετινή αποκάλυψη των Οσκάρ. Το σενάριο της οποίας κατέβηκε από το μυαλό μιας 30χρόνη στρίπερ που την λέν Diablo Cody. Η οποία όχι μόνο πήγε κόντρα στο στερεότυπο πως οι περισσότερες στρίπερ δεν έχουν και μυαλό αλλά και έγραψε την πιο πρωτότυπη και ανθρώπινη κομεντί των τελευταίων ετών! Η 20χρόνη, μικρή το δέμας αλλά μεγάλο το ταλέντο, Ellen Page είναι πραγματικά απίστευτη στον ρόλο της εγκυμονούσας με τις απίθανες ατάκες!!! Από τον Jason Reitman, Σκηνοθέτη του Thank you for Smoking...




Αν πάλι γουστάρετε να ανεβάσετε λίγο τα επίπεδα της αδρεναλίνης έχω για σας και ένα θριλεράκι!!! Η δεύτερη ταινία λοιπόν είναι το Cloverfield και παραγωγός του εν λόγω πονήματος είναι ο περίφημος για το Lost, JJ Abrams! Γυρισμένο σε handheld camera -κάτι σαν ένα ψηφιακό Blair Witch Project του 21ου αιώνα μου ακούγεται - δείχνει την Νέα Υόρκη να καταστρέφεται από ένα ακόμη τέρας!!!! Και το όλο σκηνικό καταγράφεται από ένα τύπο που ξεκίνησε να βιντεοσκοπεί το αποχαιρετιστήριο πάρτι συναδέρφου!!!

Αρκετά ενδιαφέρον ακούγεται!! Δεν νομίζετε?!

The Mist vs I Am Legend

Δύο ταινίες που είδα λίγο πριν κλείσει το 2007. Και οι δύο μιλάν για το τέλος τους κόσμου, για αυτή την εμμονή που έχει ο άνθρωπος να βλέπει τον ουρανό να πέφτει πάνω στο κεφάλι του. Και οι δύο είναι βασισμένες σε μπεστ σέλερς. Η πρώτη ταινία που είδα ήταν το I Am Legend με τον Will Smith και είναι στηρίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Ρίτσαρντ Μαθεσον που στο παρελθόν έχει δώσει την έμπνευση για άλλες δύο -κάλτ μάλιστα- μεταφορές στην μεγάλη οθόνη. Η πρώτη ήταν το 1964 και έχει τίτλο Last man on Earth και η δεύτερη το 1971 με τίτλο The Omega Man.



Στο, όχι και τόσο μακρινό, μέλλον η Νέα Υόρκη -αλλά και όλος ο πλανήτης- ερημώνεται από την μετεξέλιξη του μεταλλαγμένου ιού της ιλαράς, ενός ιού που θα αποτελούσε το ιδανικό φάρμακο ενάντια στον καρκίνο. Ετσί στα 2012 ο Robert Neville είναι ο μόνος άνθρωπος που κατοικεί στο Μεγάλο Μήλο και προσπαθεί να έρθει σε επαφή με άλλους επιζώντες προσπαθώντας να επιβιώσει και να αποφύγει τους κινδύνους που κρύβει το ζοφερό μέλλον.

Το φιλμ με κράτησε στο μεγαλύτερο μέρος του. Σασπενς και κυρίως η πολύ καλή ερμηνεία του Will Smith -κάτι σαν one Man Show όπως ο Tom Hanks στον Ναυαγό όπως λέει και ο Δανίκας- είναι τα πολύ δυνατά της σημεία. Από εκεί και έπειτα όμως πιστεύω ότι η ταινία χάνει στην πρωτοτυπία και δεν ξεφεύγει από τις συμβατικότητες του blockbuster όπως πήγε να κάνει ο Danny Boyle με το 28 Days Later αλλά και το καλοφτιαγμένο 28 weeks later.




Η άλλη ταινία είναι βασισμένη σε νουβέλα του βασιλιά του Τρόμου, Stephen King με τίτλο The Mist. O Frank Darabont ειναι πίσω από τις κάμερες και αποτελεί εγγύηση γιατί είναι ο σκηνοθέτης που έκανε τις καλύτερες μεταφορές έργων του Κίνγκ και πιο συγκεκριμένα την "Τελευταία Έξοδος:Ριτα Χειγουωρθ" και το "Πράσινο Μίλι".

Η υπόθεση είναι απλή, καθημερινή και εξωπραγματική! ο ήρωας παγιδεύεται με το γιο του και καμιά κατοσταριά άλλους σε ένα supermarket. Παγιδεύονται όταν πυκνή και απόκοσμη ομίχλη πέφτει παντού και ένας τύπος μπαίνει στο μαγαζί μέσα στα αίματα και λέει ότι υπάρχουν τέρατα που κρύβονται!

Δοσμένο με ρεαλισμό, στέκεται στην ψυχολογία των εγκλωβισμένων και λιγότερα στα εφέ των τεράτων που δεν είναι τίποτε άλλο από τον "από μηχανής θεό" που θα βγάλει στην επιφάνεια το χειρότερο τέρας που υπάρχει στην Γή... τον άνθρωπο και τα σκοτεινά του συναισθήματα. Ένα πολύ έξυπνο και εύστοχο σχόλιο στον σημερινό κόσμο της πολιτικής και του θρησκευτικού φανατισμού.

Εννοείται η δεύτερη ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού best post apocalyptic movie of 2007! Αν και για να πω την αλήθεια θα προτιμούσα η ταινία να είχε το τέλος της ιστορίας του Κίνγκ! Δείτε το και το συζητάμε!

30 Days of Night...

Η πόλη του Barrow στην Αλάσκα ετοιμάζεται να υποδεχθεί τον χειμώνα και μαζί με αυτόν και 30 ολόκληρα 24ωρα από σκοτάδι, μιας και βρίσκεται 515 χιλιόμετρα βορειότερα από τον αρκτικό κύκλο. Για τις επόμενες 30 ημέρες η πόλη δεν θα επικοινωνεί με τον έξω κόσμο παρα μόνο από το τηλέφωνο αφού τα 130 χιλιόμετρα του δρόμου που οδηγεί στην κοντινότερη πόλη του Wainwright γεμίζουν από 6 μέτρα χιονιού! Οι λιγοστοί της κάτοικοι βέβαια είναι συνηθισμένοι σε τέτοιες καταστάσεις. Αυτόν τον χειμώνα όμως οι καταστάσεις θα είναι ασυνήθιστες καθώς μια από τις τελευταίες αγέλες βαμπίρ αποφασίζει να κυνηγήσει ολόκληρη την πόλη. Και αφού κόβουν τηλέφωνά και ρεύμα, οι πιθανότητες επιβίωσης των "θηραμάτων" πλησιάζουν το μήδεν...

Μια από τις καλύτερες ταινίες με βαμπίρ των τελευταίων ετών και σίγουρα το καλύτερο θρίλερ που είδα από την εποχή του Saw. Ένα θρίλερ που ακολουθεί πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα στο σπλάτερ και τον ψυχολογικό τρόμο και τελειώνει με έναν παλιομοδίτικα ρομαντικό τρόπο που θα μπορούσε να τον είχε φανταστεί και η Μαίρη Σέλευ εκείνη την νύχτα που πίνανε χασίς με τον Βύρωνα και της ήρθε επιφώτηση ο Φρανκεσταίν. Πρωταγωνιστούν δύο νέα παιδιά, ο ιδιαίτερα δημοφιλής Τζος Χαρτνετ στο ρόλο του Σερίφη της πόλης και η Μελίσα Τζόρτζ στο ρόλο της καλής του.

Χειμώνας έρχεται και ένα θριλεράκι είναι πάντα μια καλή αφορμή για να έρθουμε κοντά ο ένας στον άλλο! ;-)

Μονομαχία στον Πράσινο Ήλιο...

Ή άλλιώς ο Καλός....

Ένας φτωχός, τίμιος αλλά δυστυχώς πολύ μόνος cowboy .....

.. Ο "κακός" ...

ένας πανέξυπνος δικηγόρος - πιστολάς από το Ελ Πάσο που ξεκίνησε να βρει την τύχη του στο Ουέστ και κατέληξε βοηθός σερίφη στη Dodge City. Οι κακές γλώσσες τον κατηγορούν ότι τα έκανε πλακάκια με μεγάλους Ράντσερς και τους μετόχους
της Πασιφικ Ρειλροουντ Κομπανι. Βέβαια μπορεί και
οι κακές γλώσσες να είναι στο πειρολ της τελευταίας.

και ο ... Γιωργάκης...

Κληρονόμησε το εξάσφαιρο του πατέρα του - ονομαστός σερίφης της Dodge City- και την καραμπίνα του παππού του -απο τους πιο παλιούς πιονέρους της Δύσης-

αλλά ακόμη ο Γιωργάκης δεν έχει καταλάβει τι να τα κάνει....

Μέχρι να ξημερώσει η 11η Νοεμβρίου δείτε την σκηνή της τριπλής μονομαχίας όπως την οραματίστηκε ο Σέρτζιο Λεόνε καμιά 40ρια χρόνια πριν....

Την επόμενη Κυριακή το πολύ κάνας Μπιρσίμ θα αναλάβει την σκηνοθεσία...