The Day after...

Ξημερώνει η 5η Οκτωβρη. Δεν νομίζω ότι αύριο θα έχουμε σοσιαλισμό αλλά όπως και να το κανούμε ο ΓΑΠ είναι όχι ο νικητής απλά της βραδιάς αλλά ο θριαμβευτής της. Από έδω δεν ήταν λίγες οι φορές που τον ειρωνεύτηκα. Και ακόμα περισσότερες ήταν οι φορές που το έκανα έξω απο αυτό το μπλογκ. Μέχρι και σήμερα δεν έχει καταφέρει να με πείσει αν και ομολογώ ότι έχω αλλάξει την στάση μου απέναντι του. Ελπίζω πραγματικά να το κάνει τις επόμενες μέρες αν και δεν το θεωρώ πιθανό. Παρόλα αυτά ελπίζω... Γιωργάκη πραγματικά συγχαρητήρια..

Ο Κωστάκης παραιτήθηκε (στη φωτο με όλο τον θίασο..). Έτσι απλά περνάει στην Ιστορία σαν ο ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας που πήρε από τον Ράλλη το αρνητικό ρεκορ του ποσοστού του κόμματος του. Ήδη έχει πέσει κάτω από 35%.... Μέσα σε 12 μήνες κατάφερε να διαλύσει τον μύθο, γιατί περι μύθου επρόκειτο εφόσον διαλύθηκε σαν πύργος από τραπουλόχαρτά, που είχαν φτιάξει γύρω από το πρόσωπο του σαν "κατάλληλο για πρωθυπουργό"! Τώρα μπορεί να πάει σπίτι του και να ασχοληθεί με το playstation που τόσο αγαπά! Tου προτείνω μάλιστα να αγοράσει και να αρχίσει αμέσως το Resident Evil 5 για να βγάλει λίγο το άχτι του για τους κατοίκους αυτής της χώρας, που μάλλον ούτως ή άλλως του βλέπει ως ζόμπι!

Ο Καρατζαφέρης κερδισμένος είναι. Αλλά θα ακούσει πολύ γκρίνια πως την στιγμή που η νέα δημοκρατία έχασε 8 μονάδες τουλάχιστον, αυτός κέρδισε μόλις λίγο παραπάνω από μιάμιση. Θα βρει καλύτερη ευκαιρία? Δεν νομίζω.. Παρόλα αυτά είναι ο πρώτος συνδυασμός δεξιότερα της δεξιάς που θα μπει σε δύο διαδοχικές βουλές και αυτό είναι κάτι...

Άφησα στο τέλος την χαμένη Αριστερά. Η μεν παραδοσιακή (αλήθεια αν την αποκαλούμε σταλινική της αρέσει?) χάνει κάτι λιγότερο από μια μονάδα από το 8,15 % του 2007, η δε Ανανεωτική κάτι παραπάνω απο μισή μονάδααπό το 5,04 του 2007. Και αν για τους μεν είναι όντως μια μικρή νική να χάσει μόλις μιση μονάδα μετά από τις κωμικοτραγικές καταστάσεις που έζησε τον τελευταίο καιρό για την παραδοσιακή τι σημαίνει? Μήπως ο γιαλός είναι στραβός Αλέκα μου? Γιατί η κομματική αυθεντία δεν μπορεί να οδηγεί λάθος το καράβι!

Κλείνοντας θα ήθελα να αφιερώσω στον Αλέξη το παρακάτω κομμάτι και να του πω ένα μπράβο από καρδιάς. Όχι μόνο σήκωσε το κάρο σχεδόν μόνος του αλλά το έβγαλε και από την λάσπη που θα έλεγε και ο μακαρίτης ο Χαρίλαος.. Και να ξέρετε αυτό που έκανε είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ξανακέρδισε πάρα πολλούς που τους είχε απογοητεύσει. Ξανακέρδισε πάρα πολλούς και γλύτωσε τον Συνασπισμό από ένα δεύτερο "1993". Για την Αριστερά θα επανέλθω αφού δούμε ποιοι εκλέχθηκαν....

Σήμερα όμως οφείλω να πω Συγχαρητήρια στον Γιωργάκη και Μπράβο στον Αλέξη. Και οι δύο αν το ξανασκεφτείτε ήταν "χαμένοι" κάποια στιγμή και γύρισαν το παιχνίδι. Τελικά καλά τα λέει ο ΠΑΟΚτζης ο Αγγέλακας... Ο χαμένος τα παίρνει όλα...

Grand Theft Auto: Thessaloniki

(φωτογραφία από in.gr)

Το Σάββατο το απόγευμα ακούγοντας αυτή την είδηση, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν ότι αν ο δραπέτης, αυτός ο 30χρόνος "ναρκομανής πορτοφολάς", ένας σύγχρονος "Γιάννης Αγιάννης" - όχι ο μπλόγκερ βέβαια! - που έγινε δολοφόνος, έπαιζε Grand Theft Auto θα έδινε ένα μεγάλο επιχείρημα στους αδυσώπητους πολέμιους του εν λόγω παιχνιδιού.

Προσωπικά δεν ξέρω αν έπαιζε, αλλά αμφιβάλω πάρα πολύ αν το εν λόγω παιχνίδι ήταν η έμπνευση για αυτή την πραγματικά διαβολική καταδίωξη. Το παιχνίδι είναι από τα αγαπημένα μου, το έχω κυριολεκτικά ξεκοκαλήσει αλλά μέχρι στιγμής δεν έχω κάνει καριέρα ούτε στο εμπόριο ναρκωτικών ούτε στην προαγωγή κυριών κοινώς νταβατζιλίκι. Και βέβαια δεν αυτοκτόνησα!

Για αυτό που δεν αμφιβάλω καθόλου ήταν για την αιτία του χθεσινού φονικού. Η βασική αιτία που όπλισε το χέρι αυτού του ανθρώπου και τον μεταμόρφωσε σε έναν δράκο των ΜΜΕ, δεν ήταν άλλη από την τυπική νεοελληνική νοοτροπία της αδιαφορίας. Αυτή την νοοτροπία που κυβερνάει την χώρα και την συναντάμε κατά κόρων, αλλά όχι μόνο, σε αυτό τον τεράστιο οργανισμό που λέγεται Ελληνικό Δημόσιο.

Πριν όμως ρίξουμε - εύκολα είναι η αλήθεια- τα βέλη μας στους αστυνομικούς που φέρεται ότι "όπλισαν" το χέρι του δράστη, ας αναλογιστούμε πως όλοι μας λίγο ή πολύ παρουσιάζουμε αυτή την νοοτροπία. Γιατί η αδιαφορία δεν είναι μόνο "προσόν" του κρατικού λειτουργού που με τον ωχαδερφισμό που τον δέρνει κάνει στραβά την δουλειά του. Η αδιαφορία είναι και δική μας. Γιατί είτε την ενστερνιζόμαστε, είτε σιωπώντας την υποστηρίζουμε.

Καλό λοιπόν το κράξιμο - στα κανάλια, στις εφημερίδες, στα καφενεία- αλλά ας αρχίζει από το πρωϊ στον καθρέφτη....

Καλή Εβδομάδα να έχουμε και άλλο κακό ας μην μας βρει....

ΥΓ: Ας σας δώσω και μια γεύση από το παιχνίδι. "Life is Complicating" λέει ο Nico Belic φτάνοντας στο ψηφιακό αντίγραφο της Νέας Υόρκης.
Διαφωνείτε?

Ψηφιακό παρελθόν

Τις προάλλες μιλήσαμε για παιδικά παιχνίδια και η Σοφία μου θύμισε τον περίφημο Amstrad CPC 464, τον πρώτο υπολογιστή που αγόρασα- μάλλον ο πατέρας μου μας τον αγόρασε!- το 1987.
Βέβαια δεν συνοδευόταν από έγχρωμη οθόνη -οι οποίες και ήταν πανάκριβες- αλλά από πράσινο μόνιτορ - sic! Για τα μέσα της δεκαετίας του 1980, αυτοί οι υπολογιστές ήταν το θαύμα της 8-bitης τεχνολογίας που μπορούσες να αγοράσεις με αρκετή οικονομία. Την αρχή είχε κάνει ο Spectrum ZX ενώ το όνειρο όλων ήταν η Amiga 500!! Εγώ "συμβιβάστηκα" με την λύση του 464.

O Amstrad οπλισμένος με έναν πανίσχυρο επεξεργαστη στα 4ΜΗz και μνήμη 64Κb ήταν μια καλή λύση για 45.000 δραχμές. Σήμερα βέβαια, μια αριθμομηχανή που δίνουν τσάμπα σε γαριδάκια είναι δέκα φορές γρηγορότερη και έχει μεγαλυτερή μνήμη. Αλλά δεν μπορούν να γίνουν συγκρίσεις! Πως να συγκρίνεις ένα ποδήλατο που μπορεί να κουβαλήσει 65 γραμμάρια, με ένα υπερηχητικό αεροπλάνο που έχει φορτίο 500 τόνους? Σαν αποθηκευτικό μέσο είχε την πατροπαράδοτη κασέτα. Σας την τρατάρω σε φώτο για να την θυμηθείτε αν την έχετε ξεχάσει.


Για να φορτώσεις ένα παιχνίδι έπρεπε να ακολουθήσεις τον "γολγοθά" του αποκαλυπτικού βίντεο!

βέβαια μπορούσες να ευχαριστηθείς και κάτι παιχνιδάρες κάτσε καλά!!!

Αυτές ήταν επόχες...Τότε η Microsoft εγκαινίαζε το MS-DOS και τα μαγικά της παράθυρα δοκιμάζονταν κάπου στην Σίλικον Βάλει.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 το PIXEL, το πρώτο περιοδικό για υπολογιστές στην Ελλάδα, δεν μοίραζε ντιβιντι με παιχνίδια. Αλλά πρόσφερε απλόχερα κώδικες της BASIC που αν είχες όρεξη να δακτυλόγραφήσεις μπορεί και να κατέληγες σε κάποιο Syntax error in line 30.... Κάτι σαν αυτό που ακολουθεί...

10 INPUT "What is your name: ", U$
20 PRINT "Hello "; U$
30 INPUT "How many stars do you want: ", N
40 S$ = ""
50 FOR I = 1 TO N
60 S$ = S$ + "*"
70 NEXT I
80 PRINT S$
90 INPUT "Do you want more stars? ", A$
100 IF LEN(A$) = 0 THEN 90
110 A$ = LEFT$(A$, 1)
120 IF A$ = "Y" OR A$ = "y" THEN 30
130 PRINT "Goodbye ";U$
140 END

Έτσι μια νέα κατάκτηση της Δύσης είχε αρχίσει. Και αν ο ENIAC κάπου στα 1946 ήταν ο Κολόμβος που ανακάλυπτε την Αμερική, αυτοί οι 8μπιτοι πιονέροι αποίκισαν την Δύση. Για να φτάσουμε σήμερα στο Ιντερνετ, το τελευταίο ανεξερεύνητο σύνορο του ανθρώπου στην Ψηφιακή Γη.

Παιδικά Παιχνίδια

Η Μαρία με κάλεσε να γράψω για τα αγαπημένα μου παιχνίδια που έπαιζα μικρός! Έτσι για μια ακόμη φορά θα κατεβώ την Memory lane προς τον αγαπημένο προορισμό των eighties.

και η πρώτη σκέψη που θα μου έρθει στο μυαλό όταν σκέφτομαι παιχνίδι είναι τα playmobil. Ακόμη θυμάμαι τις άπειρες ώρες που προετοίμαζα σχολαστικά το πειρατικό πλοίο που είχε φέρει ο νονός του αδερφού μου! Τι υπέροχες προσεγμένες λεπτομέρειες που μας χάριζαν τόσες περιπέτειες στην Καραϊβική της φαντασίας μας!

Πόσες ώρες περάσαμε παίζοντας καουμποίδες και ινδιάνους μέσα στους θάμνους της αυλής. Πόσες ώρες ψάχναμε μετά για να βρούμε αυτά τα καταραμένα πιστόλια που έμοιαζε να τα εξαφανίζει η γή! Έτσι όλοι οι καουμπόιδες είχαν άδειες ζώνες και πήγαιναν καβάλα σε αλογάκια που δυστυχώς με τον καιρό δεν μπορούσαν να κρατήσουν το κεφάλι τους όρθιο!



Και κάθε φορά που έβλεπα τα "Μυστήρια του Χρυσού Πιθήκου" -κάθε Πέμπτη στις 20.00 μου φαίνεται- έστηνα στην βιβλιοθήκη μου την δικιά μου βέρσιον με το μπάρ του Λούι και την κατασκοπό Σάρα. Μέχρι και το διπλάνο μου υδροπλάνο του Τζέικ το είχα κάνει.Σκυλάκι μονόφθαλμο δεν είχα όμως...

Όλα αυτά σε μια εποχή που η υπερσύγχρονη κονσόλα παιχνιδιών ATARI 2600 που μας είχε φέρει ο μπαμπάς κάποια στιγμή στα 1983 άνοιγε μόνο δύο ώρες κάθε Κυριακή και αυτό μόνο αν είχαμε κάνει τα μαθήματα μας. Και παίζαμε κάτι τέτοιες παχνιδάρες που κόστιζαν μόλις 6-8 χιλιάρικα η κασέτα, την στιγμή που ένας μέσοα μισθός ήταν 12-15. Γιαυτό και είχαμε μόλις 2 παιχνίδια!

Και μιας και είμαι εδώ ας απαντήσω και στον φίλο adaeus που με ρώτησε για το αγαπημένο μου καρτούν. Πολλά καρτούν μου άρεσαν και μου αρέσουν ακόμα αλλά σαν την μεγαλειώδη διαστημική μανγκα-όπερα του Robotech δεν έχει!! Την πρωτογνώρισα στους πάγκους των βίντεοκλάμπ στην πρώτη περίοδο της δόξας τους και την αγάπησα και στο περίφημο περιοδικό "ΔΥΟ" του Κοσκωτά! Αλλά την ευχαριστηθήκα στο δορυφορικό Super όταν έκπεμπε ασύστολα σε όλη την Μακεδονία χάρη στον Κούβελα...


Σίγουρα δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο από γιαπωνέζικο Sci-fi Manga! Πρόπερσι τα μοίραζε και η Ελευθεροτυπία μου φαίνεται.....

Λοιπόν όποιος θέλει συνεχιζει!!!!!
Η Νοσταλγία δεν σταματάει σε αυτό το μπλόγκ....

Fallout

War.. War Never Changes...

Στις 23 Οκτωβρίου του 2077 και μέσα σε δύο ώρες όλη η γή έχει καλυφθεί από τα μανιτάρια των πυρηνικών εκρήξεων του τελευταίου πολέμου που θα δεί η ανθρωπότητα όταν η Κίνα θα επιτεθεί στην Αλάσκα για το πετρέλαιο και οι ΗΠΑ θα καταλάβουν τον Καναδά για να δημιουργήσουν ένα προτεκτοράτο που θα τους προστατευσεί ενάντια στην επερχόμενη δύναμη των Κινέζων.

Στα 122 μεγάλα αυτόνομα και υπόγεια καταφύγια που έχτισε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση σε όλες τις πολιτείες κάποιοι άνθρωποι θα σωθούν όχι από τύχη αλλά από την θέση που έχουν στην κυβέρνηση.

Σε ένα απο αυτά, εκεί που κάποτε ήταν η νότια Καλιφόρνια, θα γεννηθείς και εσύ. Δεν έχεις δει ποτέ το φως του ήλιου. Στην πραγματικότητα κάνεις δεν έχει δεί το φως του ήλιου πολλά χρόνια τώρα. Όμως αυτό θα αλλάξει! Η ανακύκλωση του νερού έχει χαλάσει και ο κλήρος πέφτει σε σένα να βγεις έξω και να αναζητήσεις στο άγνωστο την λύση για να σωθεί όλος ο γνωστός σου κόσμος. Όμως ο κόσμος την επαύριο της Αποκάλυψης κρύβει πολλούς κινδύνους...

Η επιβλητική φωνή του Ron Perlman σε βάζει στο κλίμα στο καλύτερο Role Playing Game που φτιάχτηκε ποτέ! Σε ένα σκηνικό με πάρα πολλές αναφορές στα pulp fiction περιοδικά της δεκαετίας του 1950 και του 1960, με μια ιδιότυπη μοντέρνα τεχνολογία που έρχεται μέσα από τις σεκάνς μιας μπι-μούβι που παίζει με τον φόβο του πυρηνικού ολέθρου.

Το αγαπημένο μου παιχνίδι για υπολογιστή βγήκε πριν από 11 χρόνια ενώ το sequel δοθηκε ένα χρόνο μετά στα 1998. Σίγουρα από τις λίγες φορές που το sequel αποδεικνύεται καλύτερο από το αρχικό. Αξεπέραστη ιδέα έστω και αν τα γραφικά του πια θεωρούνται ξεπερασμένα. Άλλωστε τα γραφικά δεν είναι τίποτε πέρα από το περιτύλιγμα! Αυτό που είναι μέσα έχει σημασία.



UPDATE!!
Μετά απο προτροπή της Μαρίας και μιας και εμείς οι τριαντάρηδες πανώ-κάτω είμαστε η πρώτη γενιά που μεγάλωσε και με ηλεκτρονικά παιχνίδια καλω όποιον θέλει αλλά ειδικά τους :

Laxanaki
geokalp
MikroAnalogo
desa
DonMits
Hades
Cybergoulion
Zaphod ή Humma
να παρουσιάσουν τα δικά τους αγαπημένα!

Update 2!
Να σου ζήσει η κόρη Δάφνη!!!