ΠΑΟΚ ΑΕΚ 1-1 : Δεν πειράζει

Η Γιορτή ξεκίνησε νωρίς στο γήπεδο της Τούμπας χθες. Ήδη από τις 19.30- ο αγώνας άρχιζε στις 21.15- ο κόσμος είχε γεμίσει την 4 και η 5-6 είχαν αρχίσει να γεμίζουν. Κάπου εκείνη την ώρα είχα πάει και εγώ με τον πατέρα μου - είχα να πάω στο γήπεδο με τον πατέρα μου τουλάχιστον 10 χρόνια και η πρώτη φορά που πήγαμε μαζί στο γήπεδο ήταν πάλι με την ΑΕΚ το 1986.

Στα δεκαπέντε λεπτά μετά τις εννέα το πάρτυ δυνάμωσε για τα καλά και κορυφώθηκε άλλα δεκαπέντε λεπτά μετά όπου ένας υπέροχος χθες Μουσλίμοβιτς έκανε το 1-0 και άναψε την Τούμπα. Απο εκεί και μετά χάσαμε δύο τρεις καλές ευκαιρίες στην κόντρα και το πληρώσαμε πολύ ακριβά με το γκολ από το πουθενα που φάγαμε στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων. Πάντως τέτοια γκολ μόνο εμείς μπορούμε να δεχτούμε. ¨Εκει κάπου χάσαμε την ορμή μας. Στο δεύτερο μπήκαμε με κάποια διάθεση να χτυπήσουμε το παιχνίδι αλλά πέρα από ένα σούτ του Βιερίνια δεν είδαμε τίποτε άλλο. Και κάπου στο 75 μας εκατέλειψε η φυσική κατάσταση με αποτέλεσμα η ΑΕΚ να κάνει και μια δεύτερη ευκαιρία στο τέλος με τον Σκόκο αλλά ο Χαλκιάς έσωσε την παρτίδα. Η ΑΕΚ με μιαμιση ευκαιρία θα έπαιρνε και την νίκη στο τέλος..

Πάντως η ομάδα αν και σίγουρα έχει ατέλειες και σίγουρα είναι ακόμη ανέτοιμη θα μας προσφέρει πολύ καλό ποδόσφαιρο στην νέα αγωνιστική χρονιά και σίγουρα τα μάτια μας δεν θα χρειαστούν φέτος το κολύριο που χρειαστήκαμε πέρσι. Τα καλύτερα σίγουρα έρχονται...

ΥΓ Δημητράκη ήθελες να σχολιάσεις σήμερα για τα τρία από τον Εργοτέλη τι έχεις να πεις?! ;-)

...32...

Σήμερα και σας το αφιερώνω!

Φιλιά Καλό Σαββατοκύριακο να έχουμε!

ΥΓ Ελπίζω ο ΠΑΟΚ να μου κάνει δώρο
και ας είναι και την Κυριακή το βράδυ!

Νέρο, το γαμημένο...

"Νερό το γαμημένο... "

Κάπως έτσι ξεκινούσε ένα σύνθημα των οπαδών του ΠΑΟΚ στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, όταν ήθελαν να πικάρουν τους Αθηναίους αντίπαλους που τότε πάλευαν με την λειψυδρία. Αυτή ήταν μια από τις περιπτώσεις όπου στην αιώνια κόντρα Αθήνας Θεσσαλονίκης - μια κόντρα που παίζει να βρίσκεται και μόνο στο μυαλό των κατοίκων της και καλά "συμπρωτεύουσας"- το πάνω χέρι το είχε ο Βορράς. Ένας Βορράς όπου τα ποτάμια και οι λίμνες μοιάζανε να δίνουν μια σιγουριά για το μέλλον του υδάτινου στοιχείου. Μοιάζαν.....

Τις προάλλες που πήγα στην Βέροια, εκτός από την Ενωδία που έκλεισε μου έκανε πολύ κακή εντύπωση και ένα άλλο συμβάν. Η Βέροια ήταν μια πόλη που "ο ποταμός Τριπόταμος, πηγή ζωής για τη Βέροια εδώ και αιώνες, έμελλε να συνδέσει την ορμητική ροή του με την ιστορική πορεία της πόλη". Τα τελευταία χρόνια - από τότε που θυμάμαι δηλαδή!- ο Τριπόταμος ήταν ένα μικρό ρυάκι που μόνο τα Φώτα με αυτοσχέδια φράγματα γνώριζε δόξες όπως τις παλιές - αρχαίες σχεδόν - μέρες.

Βέβαια η πόλη είχε πολλές δημόσιες βρύσες που το καλοκαίρι ξεδιψούσαν τους πάντες χωρίς να χρειάζεται να αγοράζουν μικρά εμφιαλωμένα κάθε τρεις και λίγο. Προχθές είδα τις πολλές απο αυτές τις βρύσες σφραγισμένες. Είναι γεγονός. Η λειψυδρία χτυπάει και την πόρτα μας. Την πόρτα ενός μακεδονικού κάμπου που παρά τα μεγάλα ποτάμια (Αλιάκμωνας, Αξιός και Γαλλικός) δυσκολεύεται να καλύψει τις ανάγκες ανθρώπων αλλά και φυτών. Σκέφτομαι τι μπορεί να γίνεται νοτιότερα στην Κρήτη λόγου χάρη....

Μήπως πρέπει να κάνουμε κάτι? Μπορούμε να κάνουμε κάτι? Σχεδόν σαράντα μέρες σήμερα χωρίς βροχή. Το μέλλον είναι εδώ. Ζοφερό αλλά όχι σαν μια ιστορία του Λάβκραφτ με τα εξωγήινα και απόκοσμα τέρατα να τρομοκρατούν τον πλανήτη. Το μέλλον είναι εδώ και μοιάζει με τις πρώτες σελίδες από μια νουβέλα του Κίνγκ - ένα ακόμα κόλλημα μου! Τα πάντα μοιάζουν καθημερινά, σχεδόν κανονικά. Ο ήρωας όμως κάτι ψυλλιάζεται. Άλλα δυστυχώς δεν θέλει να πιστέψει ότι κάτι πάει στραβά...

Σαράντα μέρες χωρίς βροχή σήμερα. Στο τέλος το τραγούδι των Garbage, I am only happy when it rains, θα περιγράφει μια περίεργα κυριολεκτική αλήθεια! Σας το αφιερώνω.